Rijdag 11

Vanmorgen bij het ontbijt hoorden we dat alle teams gisteren toch nog aangekomen zijn. Weliswaar was dat voor de laatsten wel 2u ‘s nachts, maar goed. Met dezelfde tactiek als team 83 had gehanteerd zijn alle teams uiteindelijk voorbij de stakers gekomen. Tevens had de organisatie de grensposten gevraagd om wat langer open te blijven. Gelukkig waren ze daarin niet zo star als normaal en kon de laatste om 21.15u de grens nog passeren. Daarna was het nog wel een stukje sturen en vandaar dus de late aankomst van de laatblijvers.

Enkele uren daarna (6u) stonden wij alweer op zodat we om 7 u meteen konden aanvallen bij het ontbijt. Iets voor 8u reden we vervolgens de parkeergarage weer uit. In de stad was het nog opvallend rustig, het leven komt hier wat later op gang denken we. Dat was wel fijn, want de middag ervoor leek het meer op een mierennest. Net enkele km’s op weg hoorden we hetzelfde geluid als gisteren bij het linker achterwiel. Nu konden we het echter niet verhelpen dus zijn toch maar door gereden. Hopelijk kunnen we vanavond een van de technische teams nog even aanschieten of zij wellicht een idee hebben wat het kan zijn. De dag stond in het teken van 700km de Ruta 5 (de echte Pan American Highway) afrijden naar Santiago. Enigszins saai vergeleken met de mooie landschappen waar we de afgelopen dagen doorheen mochten rijden. Aan weerszijden van de snelweg (linkerkant enkele km’s en aan de rechterkant wat verder) zagen we de heuvels / lagere bergen van het Andesgebergte. De weg bleef echter laag liggen en ook Santiago ligt niet zo heel hoog, 542m.

We merkten wel dat we weer naar het noorden, richting evenaar rijden. ‘s Morgens is het nog fris, maar gedurende de dag warmde het flink op, zeker in de auto!
Op de snelweg zagen we voor ons doen echt ongelofelijke taferelen! Voetgangers en fietsers op de vluchtstrook. Tevens de bushaltes langs de weg dus dan moeten de mensen daar ook wel staan he. Tevens is het zeer gebruikelijk om even de weg over te steken door de vangrail over te stappen en via de middenberm naar de andere kant te lopen. Dat auto’s 120km/u rijden is kennelijk geen bezwaar! Tevens een politiecontrole (lasergun) tegen gekomen. Deze stonden in de middenberm en zo konden we meteen even testen of de kilometerteller een beetje nauwkeurig is. 140 op de teller is bij een toegestane snelheid van 120 kennelijk nog geen aanhouding waard! Valt dus reuze mee met die afwijking… Later hoorden we dat als iemand wel te hard rijdt een andere agent in de middenberm half de weg op stapt en zijn hand uitsteekt naar de auto die te hard rijdt. Deze moet dan op de vluchtstrook stoppen. In NL valt dat waarschijnlijk niet onder de politie cao, zo’n arbeidsomstandigheden! Hele belevenissen hier dus op de weg rijden!

Na enkele honderden km’s sturen verzamelden we op ca. 40km voor Santiago bij een wegrestaurant. Hier had de Chileense Volvo vereniging een mooie ontvangst geregeld met hapjes en drankjes. Tevens waren enkele leden van de vereniging met zeer fraaie klassieke Volvo’s aanwezig!

We waren vrij vroeg maar gedurende de namiddag vulde het parkeerterrein zich met Volvo’s. Er was de nodige pers aanwezig en wij werden uitgekozen om een interview te verzorgen voor de Chileense tv. Jan heeft de lieftallige journaliste uitgebreid verteld over zijn passie voor Volvo’s, zijn auto en het hoe en wat van de reis. Als het goed is staat morgen het interview op de website van La Tercera, zie hier. Aan het rechtermenu moet het filmpje aangegeven staan. Anders rechts bovenin op La Tercera TV klikken en evt. op Volvo zoeken. We gaan morgen ook kijken en zijn erg benieuwd! Wel super leuk natuurlijk!

Daarna zijn we in groepjes achter de Chileense Volvo’s aan naar Santiago, naar het hotel gereden. Mooie kamikazerit was dat ook weer! Maar we zijn weer heel aangekomen. Teuntje, een van de mensen van het reisbureau en de organisatie, wees ons erop dat je in de grote steden in Zuid Amerika beter je hand uit het raam kunt steken als je naar links of rechts moet dan je knipperlicht gebruiken. Meteen maar even gebruik gemaakt van deze tactiek en dat blijkt goed te werken! Wel weer gaaf als je dan in al dat drukke verkeer af kunt slaan en de oprit naar het Crown Plaza hotel kunt oprijden en daarna op aanwijzingen van het personeel de parkeergarage in kunt rijden. Wat een luxe om zo onze auto’s weer veilig weg te kunnen zetten! Bij het inchecken bij de receptie schrokken we enigszins van de kamerprijzen, zie foto…


Aangekomen in onze hotelkamer ook hier de luxe van het hotel te zien; fraaie kamer en badkamer met mooi uitzicht vanaf verdieping 8.

Vanavond nog lekker eten en genieten van onze aankomst in deze miljoenenstad. Morgen dan de welverdiende rustdag! Dat mag wel nadat we op bijna 8000km en dus op zo’n beetje de helft van de te rijden km’s zijn aanbeland!