Oudjaarsdag (rustdag)

Vandaag stond in het teken van Machu Picchu bezoeken. Was echt geweldig!!! Vanmorgen vroeg opgestaan en lang gereisd (heen en terug) om er te komen, maar dat was meer dan de moeite waard! Echt super! We beginnen met de foto’s!


Om er te komen was een busrit van een half uur, een treinreis van 1,5u en vervolgens weer een busreis van 30 min nodig. Uiteindelijk hebben we ca. 2 uur echt Machu Picchu (we weten nu dat wat jullie op de foto’s zien, de archeologische site, niet Machu Picchu is. Dit is de berg erachter!). Dat leerden we van onze super goede en enthousiaste gids, echt een topkerel!

Hij heeft ons veel achtergrondinfo verteld over deze plek en de Inca’s. Waarom zij deze plek hebben uitgekozen om dit te bouwen, hoe het kan dat het zo extreem vochtig is aan deze kant van de Andes (en waarom het aan de andere kant, de Atacama woestijn zo droog is), hoe deze plek gebouwd is en wat er zo knap was aan hoe de Inca’s dat hebben gedaan en wat ze allemaal wel niet wisten. Eigenlijk veel te veel om hier weg te schrijven, maar het was echt super leerzaam en interessant! Tevens hadden we geluk met het weer (bij aankomst een buitje, de rest van de dag zonnig), en dat in het natte seizoen!

We waren pas na de jaarwisseling in NL terug bij het hotel, maar konden gelukkig nog even contact met het thuisfront hebben om hen op afstand toch een gelukkig nieuwjaar te wensen. Dat geldt natuurlijk ook voor jullie volgers: HAPPY NEW YEAR! Wij moeten nog even wachten want we lopen 6 uur achter…

Straks staat het oud en nieuw-diner op het programma! Helaas is Jan niet fit (na het eten van gister last van diarree en vandaag tegen de koorts aan). Gelukkig heeft een slaapje hem goed gedaan en kan hij straks toch aansluiten bij de viering van de jaarwisseling…

Rijdag 17

Gisterenavond in het hotel (wat dus aan het Titicacameer ligt) nog wat weetjes gehoord. Dit meer is gemiddeld 150m diep, maar er zijn ook plekken waar het 280m diep is! Bij het diner werden we vervolgens getrakteerd op een traditioneel muziekgezelschap uit de Andes, waarbij ook dansers hoorden. Die hebben een hele mooie show voor ons gegeven, erg leuk om te zien en te horen!

Vanmorgen bij het ontbijt op zoek gegaan naar de technische boys en gevraagd of ze naar ons remprobleem konden kijken. Er was nl. ook een excursie voor veel mensen die daardoor pas om 11u terug waren bij het hotel. Dat kon ook wel want de route van vandaag was ca. 350 km. Gelukkig had iemand van het Technico equipo tijd voor ons. Eerst de remmen achter nog gesteld en toen brak juist de stelnok af. Tsja, aluminium is toch niet zo sterk. Kennelijk zat het systeem verkeerd, want er zaten verstelbare nokken in terwijl er vast in zouden moeten zitten. Omdat ze geen andere meer hadden moest er even een alternatieve oplossing gevonden worden. Uiteindelijk een stuk van een stalen buis afgezaagd om de nok weer geschikt te maken. Daarna het remsysteem ontlucht, daar zat toch wel de nodige lucht in. Ons werd verteld dat op (grote) hoogte vloeistof een lager kookpunt heeft en met de energie die vrij komt bij (fors) remmen in afdalingen is de vloeistof waarschijnlijk gaan koken. Hier hebben veel meer deelnemers last van. Daarna een proefritje gemaakt en gelukkig voelt de remmerij weer veel beter en betrouwbaar aan. Later bleek dat dat voor vandaag ook wel zeer wenselijk was…

Uiteindelijk konden we om half 12 bij het hotel wegrijden en hadden we rond de middag 30km gereden. Dat zijn er ook wel eens 350 geweest de afgelopen weken. Maar we zijn blij dat de auto weer in orde is!

Bij het eerste grotere stadje wat op de route lag zouden we wat problemen kunnen ervaren met de weg vinden i.c.m. de drukte. De doorgaande weg loopt daar nl. dwars door het centrum. Om dit op te lossen hebben we een heuse politie-escorte door de stad gehad! Eerst moesten er zo’n 30 Volvo’s verzameld zijn en toen gingen we rijden onder begeleiding van politie auto’s en motoren. Op grote kruisingen hadden ze zelfs al agenten neergezet die het overige verkeer tegen hielden. Het was nog af en toe even pezen om de bups bij te houden en soms hard remmen omdat we achteraan de stoet reden. Daar kwamen de gemaakte remmen dus goed van pas! Wel mooi om te zien hoe de escorte geregeld was! En achteraf moeten we zeggen dat we blij waren dat we niet zelf de weg hadden moeten zoeken, het was inderdaad geen gemakkelijke route! Wel gaaf dat met zo’n reis dit soort dingen erbij zitten. Als je alleen zo’n trip gaat maken dan maak je dat natuurlijk nooit mee!

Na dat stadje volgde weer een mooie route door een zeer fraai berglandschap, zie foto’s.



Uiteraard konden vandaag wegwerkzaamheden ook niet uitblijven. Als je dan echter enigszins met een groep Volvo’s blijft rijden dan levert dat wel leuke foto’s op. Tevens zie je dan nog eens een gezin op de fiets rustig voorbij komen zodat er tijd is voor het maken van een foto.


Onderweg wederom veel zwerfhonden gezien die klakkeloos willen oversteken. Dat levert geregeld gevaarlijke situaties op als een auto of vrachtauto moet uitwijken of remmen. Dat gaat ook vaak mis blijkt uit de dode honden die langs de kant van de weg liggen. Toch tijd voor een aanpak van dit probleem zouden we zeggen…

Na 350km waren we nog niet op de plaats van bestemming, later bleek het een fout in het routeboek te zijn. We hebben nl. 440km gereden, bijna 100km meer! Deze laatste 100km waren wel erg mooi, door berglandschap. Alleen jammer dat we het laatste half uur in het donker hebben moeten rijden. We gaan dichter naar de evenaar dus het wordt steeds meer een dag van 6 tot 18 qua licht. Dat rijden in het donker was niet echt fijn, weinig tot geen licht en dus lastig om obstakels en/of andere weggebruikers (die vaak weinig tot geen licht voeren!) op tijd te zien. Dus ook de drempels, die hier vrij hoog zijn! Je zult er zo het een en ander op stukrijden he…

Enfin, uiteindelijk om 19u bij het hotel aangekomen, erg mooi complex met aparte gebouwen. Morgen bij daglicht zullen we alles nog wat beter kunnen zien. Nu 2 rustdagen voor de boeg. Nou ja, rustdagen. Morgen staat de excursie naar Machu Pichu op het programma, vertrek om half 8! Morgenavond eten we om 22.30u. Het is nl. een traditie in Peru om met je familie/vrienden rond om middernacht oud en nieuw te vieren! Op Nieuwjaarsdag is het vertrek om 9u (!!!) naar een project van het goede doel Stichting Hope. Daarna gaan we met zijn allen Cuzco in en zullen we daar weer op een centraal plein onze auto’s kunnen showen. Nu eerst lekker douchen en eten…

Rijdag 16

Gisteren na het eten op tijd gaan slapen, want we waren moe na een slopende dag. Vanwege het uur tijdsverschil en de adviesvertrektijd van 9u vandaag konden we een goed nachtje maken. Was ook erg welkom!

Vanmorgen bij het ontbijt hoorden we dat de zware dag van gisteren toch een aardige tol heeft geeist van zowel de deelnemers als de auto’s! Enkele mensen zijn echt zwaar ziek geworden door de hoogte. Een vrouw had heel de dag niks binnen kunnen houden en kwam als een vaatdoek het hotel binnen ‘s avonds. Ook de auto’s hebben het zwaar gehad. Wij hadden danwel een probleem met de hoofdremcilinder/rembekrachtiger, maar we konden we doorrijden en hebben nog vrij op tijd het hotel bereikt. Andere auto’s hadden veel problemen met o.a. koppelingen, remsystemen en carburateurs. Velen zijn pas laat aangekomen en 1 auto is vanaf de grens met een trailer naar het hotel gebracht. De technische teams hebben vannacht dan ook flink door moeten werken. De laatste ging naar bed toen wij gingen ontbijten en dat was om 8u! Om 11u konden ze dan weer vertrekken voor de dg van vandaag. Wat een respect hebben we voor die mannen zeg, de helden van deze groep zorgen ervoor dat iedereen straks in Cartagena de finish haalt!!!

Vanmorgen toch nog iemand van de technische teams kunnen aanspreken voor ons remprobleem. Hij verwacht ook dat het is wat wij denken en dacht nog wel een reserve bij te hebben. Op een rustdag kunnen ze die vervangen, de prioriteit lag nu ergens anders, wat begrijpelijk is. Hopelijk lukt het dus op een van de komende 2 rustdagen.
Om half 9 vertrokken we weer bij het hotel en konden we de drukte van La Paz weer trotseren. Man man, wat een drama weer. Wederom 1.5 u gedaan om de stad uit te komen! Ontzettend veel van die busjes weer, veelal NIssan’s overigens. En stinken en overal smerig, niet normaal! Er wordt zat gebouwd aan de kant van de weg, en van steen ook allemaal, echter niks wordt afgebouwd. Allemaal half werk, schiet niet op. Uiteraard lopen er ook traditioneel geklede vrouwen rond, wat kleurrijk oogt!
Bolivia is een mooi land als je de juiste dingen eruit pakt, maar La Paz kun je beter mijden!

De route van vandaag leidde ons naar en vervolgens langs het Titicaca-meer; echt heel bijzonder en fantastisch om te zien! Dit meer is met haar ligging op bijna 4000m boven zeeniveau het hoogste bevaarbare meer ter  wereld. Tevens is het het grootste meer van Zuid Amerika. Uit historisch oogpunt is deze plek ontzettend belangrijk. Volgens de legende is de eerste Incakoning namelijk geboren op het Eiland van de Zon, wat in het Boliviaanse deel van het meer ligt. Op een gegeven moment moesten we met ouderwetse houten veerbootjes dit meer oversteken. Leuk om mee te maken! Zie de foto’s voor de uitzichten op het meer.



Een stukje verderop lag Copacabana, wat ook wel als Lourdes van Bolivia wordt gezien. Mensen komen hier van ver om hun auto te laten zegenen door de “Heilige Maagd van Copacabana”. Uiteraard wilden wij ook nog wel een zegening om de laatste 3 weken goed door te komen. Na mooie versieringen op de auto te hebben gekregen werd vervolgens door de lokale priester de auto ingezegend met heilig water.



Even verderop lag de grens, waar we zoals gebruikelijk even bezig waren om alle formaliteiten te regelen. Wederom het illegale cambio-circuit gebruikt om van onze Bolivianos af te komen en Peruaanse Soles te bemachtigen.

Daarna volgde nog de andere helft van de route over Peruaans grondgebied. Hier viel op dat het wat netter en beter georganiseerd is. Tevens wordt er langs het meer heel veel verbouwd, kennelijk vruchtbare grond. Om 4 u lokale tijd (weer een uur vroeger dus) kwamen we aan in het nette hotel en we hebben meerzicht! Zeer fraai!

Rijdag 15

Het is rijdag 15 van de 27 dus gisteren hebben we het aantal rijdagen door midden geknipt. Met 11.000km op de teller sinds de haven van Buenos Aires zijn we wat dat betreft ook al ruim over de helft. Ook met het aantal reisdagen zijn we nu met dag 22 over de helft aanbeland.
Gisteren na aankomst rustig gechilld in het hotel. Het lag overigens erg mooi met fraai uitzicht op de oceaan! Voor het eten nog een wandeling gemaakt over de boulevard. Ook daar weer veel zwerfhonden, zoals we die in heel Zuid Amerika al hebben gezien. De afgelopen dagen zelfs een aantal keren uit moeten wijken of moeten remmen om een aanstormende hond (blaffen naar de auto) te ontwijken. We snappen niet dat ze niet een heel stel van die beesten die op straat leven afmaken of zo. Echt smerig en irritant!

Toen we met enkele andere deelnemers aan de praat raakten, bleek dat aardig wat mensen bijverschijnselen hebben van de Diamox die we preventief gebruiken om (de gevolgen van) hoogteziekte te voorkomen. Tintelende vingers en voeten komen geregeld voor, maar ook een beetje een wazig gevoel. Ook wij hebben hier wel een beetje last van, maar goed, hopelijk werkt die rommel wel!

Na het eten was er nog een meeting van de organisatie, ze hadden nog enkele mededelingen. Ten eerste werd aangegeven dat iedereen Boliviaans geld moest hebben. Er brak meteen enigszins paniek uit want veel mensen, waaronder wij, hadden dat (nog) niet geregeld. Het stond kennelijk in het routeboek vermeld, echter we hebben er geen moment bij stilgestaan. Ook niet in San Pedro, waar we dood werden gegooid met wisselkantoortjes. Omdat de meeting pas om 22u was was er ook geen mogelijkheid meer om het ‘s avonds nog te regelen… De volgende mededeling betrof de wegrijtijd. Er wordt afgeweken van het routeboek vanwege werkzaamheden. De organisatie heeft dat wel weer top geregeld hoor! M.n. de laatste 30km tot de grens met Bolivia zijn lastig i.v.m. grootschalige werkzaamheden. Ze hebben echter met de Chileense Rijkswaterstaat en politie geregeld dat wij een tijdsspanne krijgen waartussen we onder begeleiding moeiteloos hier doorheen kunnen rijden. De werkzaamheden worden dan stilgelegd en al vrachtauto’s moeten wachten. Hierdoor is het belangrijk dat iedereen wel enigszins gelijktijdig vertrekt om de tijdsspanne te kunnen halen. Tevens hadden ze vast de Boliviaanse grenspapieren geregeld zodat we deze gisteren al in konden vullen. Dit alles om de tijd bij de grensovergang, het hoogste punt van vandaag op 4700m, zo kort mogelijk te maken. Allemaal netjes dus, behalve het Boliviaans geld.. Tot slot werd nog aangegeven dat we van ongeveer het meest georganiseerde en meest welvarende land van Zuid Amerika, Chili, naar het minst georganiseerde en minst welvarende land, Bolivia, gaan. De landinformatie lezende in het routeboek bevestigd dit gegeven:
“* Er geldt geen maximumsnelheid
* Er is geen wegenwachthulp
* Er zijn geen regels opgesteld t.a.v. parkeren en/of stoppen
* Er zijn geen voorrangsregels opgesteld; het recht van de sterkste geldt
* Bewegwijzering is minimaal”

Goed, we weten wat we kunnen verwachten; niks dus!

Vanmorgen moesten we dus vroeg op, half 6. Na het ontbijt en het uitchecken eerst nog even getankt. En wat wil het wonder, ze hadden jerrycans! Die was hard nodig, want onze noodoplossing (de lege kan die we gekregen hadden) was inmiddels bijna bezweken door de drukverschillen in de bergen. Meerdere mensen hadden al last van kapotte cans daardoor, en die rommel wil je niet hebben in je achterbak! Het toeval wilde dat we met onze laatste Chileens peso’s zowel de jerrycan van 20L, als de benzine voor zowel de tank in de auto als de jerrycan precies konden betalen! Was er wel niks meer over om bij de grens nog om te wisselen, maar ja, was er wel weer en ander (mogelijk) probleem opgelost!

Vrij snel nadat we Arica verlaten hadden begon de weg te stijgen, en fors! Middels een smalle weg en de eerste haarspeldbochten reden we naar boven. Op een gegeven moment kwamen we zelfs in de mist, maar gelukkig enige bochten later alweer boven de mist, hetgeen een heel mooi plaatje gaf met de zon erop! Het was druk met vrachtauto’s en dat maakte het rijden soms lastig, die krengen kunnen natuurlijk helemaal niet omhoog komen met die steile hellingen!

De weg voerde ons door zeer fraaie berglandschappen, zie foto’s!



De laatste 30km voor de grens waren echter echt dramatisch. Hier waren dus de wegwerkzaamheden bezig. De hele weg lag open en er was een D-tour aanwezig maar deze was erg slecht! Flinke gaten en plassen waar we doorheen moesten! Tevens lang achter langzame vrachtauto’s moeten rijden. Al met al ging het tergend langzaam. De uitzichten waren echter wel schitterend, dit vergoed dan toch wel wat. Op een gegeven moment ontdekten we dat de druk van het rempedaal weg was. Bij een parkeerplaatsje hier verder naar gekeken. Er lekt geen remvloeistof weg en moet pompen kunnen we wel weer druk opbouwen. Daarna is die echter weer weg. We hebben het idee dat het daarom de rembekrachtiger is. Gelukkig konden we wel verder rijden, maar toch z.s.m. maar met de technici bespreken…

Onderweg had Aike (Jan niet) toch wel last van de grote hoogteverschillen. Koppijn was ondanks het vele water drinken niet te voorkomen. Verder hadden we beide last van kortademigheid als we iets van lichamelijke activiteit (stukje lopen) moesten verrichten.

Bij de grens (op 4700m) zagen we inderdaad dat onze kant, de weg naar boven, voorrang had gekregen. Er stond namelijk een enorm file de andere kant op. Heeft die afspraak met RWS toch goed gewerkt! De grensformaliteiten gingen nog wel redelijk. We zijn al heel wat gewend inmiddels. Bij de grens bleek inderdaad geld gewisseld te kunnen worden, wel via het zwarte circuit, maar ach! Toen we uitstapten zagen we ook wat 30km vieze weg kan doen, zie foto van de auto.


De steile bergwegen bleven achterwege, we zaten inmiddels op hoogte en daar bleef het ook bij. Richting La Paz werd het steeds drukker op de weg. We merkten inderdaad dat verkeersregels vrij ver te zoeken zijn. Oplettend en voorzichtig rijden is het devies dus voor vandaag en morgen, om heel dit land weer te kunnen verlaten. Alle vrachtauto’s zullen in NL waarschijnlijk niet door de APK komen; enorme zwarte rookwolken produceren die zeg!

Richting La Paz daalden we weer een stukje en dat maakte dat de hoofdpijn bij Aike ook zakte. In La Paz aangekomen was het een drukte van jawelste. Het vervoer gaat hier m.n. in mini-vans die volgepropt zitten met mensen. En het zijn er veel, ongelofelijk. Aan de aantallen te zien is dat het voornaamste vervoersmiddel hier. Door alle drukte hebben we wel zo’n 1,5 u gereden in La Paz voordat we bij het hotel kwamen. Sorry voor het taalgebruik, maar het is een K** stad om in te rijden. En dan die uitlaatgassen, wat een vieze stank zeg. Na aankomst in het hotel eerst maar de nodige zaken geregeld, water, geld en lunch voor morgen. Ook dat duurde een uur, omdat het best nog een eind lopen was en uiteraard de eerste pinautomaat weer niet wilde werken!

We hoorden bij het diner van anderen die de stad vanmiddag al wat hadden bekeken dat er weinig aan is. Blij dat we morgen dus weer weg zijn hier!

Morgen een relatief korte rit van 6uur, maar wel weer een grensovergang en steile wegen. Hopelijk houden wij en de auto het weer vol! En vandaag toen we aankwamen in La Paz waren alle cambio’s al dicht, dus inderdaad, weer geen lokaal geld als we morgen Peru inrijden! In Bolivia is het trouwens een uur eerder dus het tijdsverschil met NL is opgelopen naar 5 uur. Morgen gaan we naar Peru en dan gaat er weer een uur af, dus wordt het tijdsverschil 6 uur.

Rijdag 14

Gisterenmiddag werd het toch weer bewolkt toen we een paar uur aan het zwembad hadden gelegen, het is echter wel droog gebleven. De Hollanders konden 2 dagen achter elkaar regen in de woestijn toch niet voor elkaar krijgen. Het was een rustdag dus geen diner geregeld. Daarom zijn we in het dorpje op zoek gegaan naar een leuk restaurant. Daar hebben we echt heerlijk gegeten, het lekkerste tot dusver eigenlijk! En op de wat meer NL’se tijd van 18:30 – 19:30. Dan mogen het wel 5 sterren hotels zijn, als er voor 180 man tegelijk eten moet worden gemaakt is het toch lastig kennelijk.

Daarna nog even in de lobby gehangen. Daar hoorden we nog wat leuke weetjes. Omdat we hier op het Zuidelijk halfrond zitten is hier de Zuiderster te zien. Tevens draait overdag de zon natuurlijk wel van oost naar west, echter doet dat via het zuiden i.p.v. via het noorden in NL. Tot slot draait het water in de wc net de andere kant op bij het doorspoelen. Het is maar dat we het weten

Conform het advies van de artsen zijn we inmiddels begonnen met het preventief slikken van Diamox, ter voorkoming/vermindering van evt. hoogteziekte. Aike pas na wat twijfel, maar we hebben die zooi toch allemaal meegenomen vanuit NL en anders gooien we het straks thuis toch weer weg. Vandaag voert de route ons de eerste 100km weer over dezelfde weg als 2 dagen geleden en zijn daarbij dus weer over 3300m gekomen. Daarna zijn we uiteindelijk verder gedaald naar zeeniveau, waar Arica zich bevindt. Morgen zullen we binnen enkele uren over 4700m gaan op weg naar Bolivia, La Paz. Vanwege deze enorme stijging is het advies om dus goed de voorzorgmaatregelen ter voorkoming van hoogteziekte te hanteren. We gaan het meemaken hoe we er vanaf komen…

Vanmorgen om half 8 weer vertrokken voor de reis van 700km. Na een bewolkte start brak de zon in de ochtend weer goed door zodat de temperatuur weer kon oplopen! Dit m.n. nadat we dichter naar de kust toe reden. Dit deden we deels door een hele lange, gelijkmatige afdaling van wel 50km. Daarna kwam er een stuk saaie Ruta 5, snelweg. Wat het onderweg nog wel leuk maakte was dat we een grote windhoos (tot aan de grond zagen, zie foto).


De laatste 150km van vandaag waren spectaculair. Dat begon met een stuk onverhard i.v.m. wegwerkzaamheden. Och, dat hadden we toch zo gemist! Daarna echt super mooie bergwegen en dalen gehad, met mooie glooiende wegen omhoog en omlaag, zie enkele foto’s. Was echt een heel mooi stuk om te zien, maar ook om te rijden.



Om half 5 kwamen we na 9u rijden in het hotel aan. Vanavond lekker nog chillen, goed eten en vooral slapen hopelijk! De komende dagen worden spannend! We hoorden vanmorgen bij het ontbijt van een team dat ze vandaag nog 130km door rijden op de route van morgen om in een hotel op 3300m hoogte te kunnen verblijven, zodat ze niet slapen op zeeniveau. Tsja, dat kan natuurlijk ook. Maar je kunt het zo gek maken als je wilt. We zullen we zien hoe het gaat, zijn wel erg benieuwd! Morgen dus definitief weg uit Chili en naar Bolivia, vanaf dan is het tijdsverschil 5 uur.

Rustdag

Gisterenavond genoten van een lekker kerstdiner en daarna vrij op tijd het bed opgezocht, de dag was lang genoeg geweest.

Eindelijk kon Aike toen ook z’n kerstcadeau openen van de vriendengroep uit Den Bosch. Hele leuke kerstboom voor aan de spiegel gehad, bedankt nog daarvoor Bosschenaren!


Vanmorgen een beetje uitgeslapen, voor zover dat met ons ritme nog kan. Rustig gedoucht en ontbeten en daarna kort het dorpje doorgelopen op zoek naar water en een bank. Dat was vrij snel gelukt dus toen konden we net na de middag naar de Valle de la Luna (Vallei van de Maan). Hier zou het nooit regenen, maar gister bleek dus anders… Mooie uitzichten en indrukwekkende zand- en rotspartijen gezien. Tevens hoge toppen met sneeuw van het Andesgebergte voor ons gespot. Daar gaan we de komende dagen nog heel wat van zien!!

Voordat we terug gingen naar het hosteleria nog even tanken; konden we weer bijna 26.000 peso afrekenen! Dure business zo’n trip!


De rest van de middag gaan we lekker doorbrengen aan het zwembad!! Dat is ongeveer het enige wat met deze temperatuur en zonkracht nog wel te doen is (vandaag dus echt geen regen, maar woestijntemperatuur!).

Interview van Jan voor de Chileense pers

Hier is een stukje van het interview van Jan voor de Chileense pers te zien!

Rijdag 13

Zalig kerstfeest! We hopen dat iedereen een gezellige kerstavond heeft gehad en een fijne 1e kerstdag! We hebben gisterenavond op kerstavond bij het diner even stilgestaan bij het feit dat het kerstavond was, we al een heel eind hebben gehad vanaf Buenos Aires, maar dat we ook nog een eind te gaan hebben. Enkelen zetten zelfs Stille nacht in om 20u (in NL dan middernacht)…

Tevens heeft de hoofdarts nog e.e.a. uitgelegd over hoogteziekte. Dit i.v.m. het feit dat nu de voorbereidingen voor de grote hoogtes die komen gaan dienen te starten. De organisatie heeft een aantal zuurstoflessen geregeld en zullen daarmee over 2 dagen bij de beide grensposten staan als we naar La Paz gaan rijden. We komen dan over 4700m hoogte. Na het eten zijn we vroeg het bed ingedoken, echt een gezellige kerstavond dus!

Vanmorgen om 6u ging de wekker weer. Nog nooit op een kerstdag zo vroeg het bed uit gemoeten… Het kerstontbijt was simpel, er stonden 3 sneetjes wit brood met boter en een plak ham en kaas per persoon klaar. En een pakje nectarsap. Nou, wat willen we nog meer!!? Om 7u gingen we weer op pad. Gelukkig was de 1e pomp na 90km al open (waren we even bang voor op 1e kerstdag). Daarna konden we met volle tank de tocht vervolgen. Vanmorgen was het eerst heel bewolkt en het regende zelfs lichtjes! En dan zitten we in de Atacama woestijn, de droogste ter wereld, maar als er Hollanders door rijden dan regent het! Hoe typisch!

Onderweg nog vlakbij de stad gereden waar vorig jaar de mijnwerkers in Chili onder de grond vandaan zijn gehad na zo’n lange tijd.

De weg was afwisselend kaasrecht en vlak, en bochtig (soms hele mooie lange doordraaiers waar je met de motor of een sportauto echt heel hard doorheen kunt!) en klimmend/dalend. Inmiddels is alle begroeing verdwenen en resteert er in de woestijn alleen zand, stenen en bergen. En gelukkig de goede Pan American Highway! Langs de kant van de weg zien we veel kleine huisjes en kruizen, een gedenkplaats voor de overledenen. Enigszins oneerbiedig, maar om het goed uit te leggen: die huisjes lijken net hondenhokken. In de woestijn zijn het meer betonnen pilaren (meestal niet hoger dan 50cm) waarbij een enkele keer ook met stenen een naam of een teken is gelegd. Bijzonder om te zien.

In de loop van de ochtend brak de zon door en verdween daarmee ook de bewolking. De kachel kon toen weer uit en na een tijdje ook de ramen weer open. Het warmt dan snel weer op tot ruim 30graden!

Ca. halverwege kwamen we een monument tegen, een hele grote hand die uit de grond steekt. Zie foto, erg speciaal! Later in de middag werd het echt warm, de temperatuur kwam regelmatig richting max. Gelukkig konden we met wat vaart minderen dit weer terugbrengen, slechts 1 keer moest kort de kachel aan om hem weer te laten zakken.


Op de weg naar San Pedro zijn we vandaag over ca. 3300m gereden. Daar hadden we niet echt erg in, geen last of iets dergelijks. San Pedro zelf ligt op 2400m dus we moesten de laatste 25 km ook weer flink dalen. In die afdaling wel hele mooie uitzichten gezien, zie foto’s. De laatste km’s hebben we door een aardige bui gereden. Echt ongelofelijk! Overal staat dat het hier bijna nooit regent en wij rijden erdoor en dan gewoon 2 x op een dag! Het zal net zoiets zijn als witte kerst in NL; natte kerst in San Pedro en in de Atacama woestijn!


Na 10u rijden kwamen we om 5u aan bij ons hosteria, ziet er leuk uit! Straks een welverdiend kerstdiner, hopelijk hebben jullie dat in NL al zo’n beetje achter de kiezen!
We wensen jullie een aangename 2e kerstdag, daar gaan wij morgen ook van genieten op onze rustdag!

Rijdag 12

Gisteren een zeer goed georganiseerde meeting gehad met de Chileense Volvo vereniging, sponsored by Volvo Chili. De locatie, een fraai automuseum was dik in orde (echter als we dan als echte NL’ers toch wat willen klagen dan was het jammer dat er weinig Volvo’s stonden). Tevens waren er lekkere hapjes en drankjes en kregen we ook nog een attentie mee, een tropenhoedje met Volvo daarop. Dat kan nog wel eens van pas komen de komende weken! Gelukkig werden we op tijd weer met de bus terug naar het hotel gebracht. Zodoende konden we nog even relaxen op de kamer, nog even skypen met NL en alvast de tas gereed maken voor vanochtend.

Na een goed nachtje slapen ging de wekker weer om half 6 en was het nog donker (dat hebben we nog niet veel meegemaakt ‘s morgens). Na een goed ontbijt en enkele zoete broodjes in servetten gewikkeld meenemende konden we weer op pa;d. Het was nog even fout rijden bij het verlaten van Santiago, echter gelukkig was het nog vroeg en dus rustig op straat. Dat geeft nog wat gelegenheid tot het afslaan terwijldat niet mag en het gemakkelijk verwisselen van rijbaan. Dat is in de spits en drukte overdag wel anders! Na enkele km’s zaten we toen weer goed op de Ruta 5, oftewel de echte Pan American Highway. Vanwege de kerstvakantie was het relatief rustig. Wel weer de voetgangers, fietsers langs de weg en overstekende mensen op de weg gezien. Ach, het went snel…

De bergen aan de zijkant van de snelweg zijn dichterbij gekomen en verder richting noorden, toen we langs de kust (met mooi zicht op de oceaan) begonnen te rijden kwamen ook de uitlopers van het gebergte en kregen we geregeld (steile) hellingen. Het landschap was daarmee gelukkig mooier om doorheen te rijden dan eergisteren. Alhoewel de snelweg relatief saai blijft. Nog een ding wat opvalt is dat de vrachtauto’s hier hard rijden. We denken dat een begrenzer er hier niet wordt ingebouwd. Geregeld komen ze ons voorbij zetten, al is dat soms om gewoon de auto goed te kunnen bekijken en/of foto’s te nemen. Wel leuk om zo tijdens het rijden ook de nodige aandacht te krijgen van de lokale bevolking. Bij de vele tolpoortjes, waar we iedere keer omgerekend een paar euro moeten lappen, en bij de tankstations waar we stoppen is dat hetzelfde. Vaak willen die gasten bij de tankstations meer weten van de reis, de auto en de andere deelnemers (die hebben ze vaak al meerdere gezien). Iedereen reageert eigenlijk hetzelfde en positief: zo dat is een hele reis die jullie aan het maken zijn en leuk en mooi dat jullie dan doen met (zoveel) oude auto’s!

Na de halve rit van vandaag gehad te hebben (ca. 470km) en we door een stadje kwamen hield de mooie 2 baans snelweg ineens op en ging voor 200km over in een autoweg. Deze ging weer wat meer door de bergen, zoals we eerder ook al gewend waren. Aardige beklimmingen en afdalingen gemaakt al. Bij 1 beklimming werd de temperatuur dermate hoog (bijna in het laatste witte vlak, voor de kenners) dat we besloten de kachel maar even aan te doen, en de ramen open (normaal alleen de achterramen open en niet de voorramen ivm benzinegeur). Dat was lekker warm voor de voetjes zullen we maar zeggen! Logisch dat hij minder goed koelde, want we zijn richting en zeg maar gerust in de woestijn gereden vandaag. Onderweg steeds minder beplating, maar des te meer cactussen! En de temperatuur liep ook aardig op, 35 gr was het in elk geval buiten wel! Gelukkig liep de temperatuur bij de volgende afdeling weer netjes terug zodat de kachel weer uit kon.

Na dik 250km werd de weg weer een 2 baans snelweg, keurig aangelegd en breed asfalt. En dat midden in de woestijn, zo leek het wel. Zal aardig wat kruim gekost hebben! Onderweg weinig verkeer en bij de tolpoorten wensten de dames ons al Feliz Navidad! Na wat zoeken uiteindelijk onze hacienda gevonden. Vandaag geen hotel omdat het plaatsje zo klein is dat alle toeristenbedden geboekt moeten zijn door de organisatie om iedereen te huisvesten. Op zich prima, jammer dat we geen internet hebben. Na 10,5 uur gereden te hebben zometeen maar eens een frisse douche pakken. Met de naderen van de woestijn en de hitte is het wederom zweetreet en plakrug in de auto! Dan straks naar een hotel in het volgende dorp, daar zou het diner geserveerd moeten worden. Vervolgens op naar de lange dag van morgen, wederom 12u en ruim 700 km!


We wensen iedereen hele fijne kerstdagen toe, geniet ervan! Dat zullen wij morgen ook doen in de auto met 35+ graden. En daarna op onze rustdag op 2e kerstdag!

Rustdag

Vandaag lekker rustig aan gedaan en daarna de auto nog even gecheckt en gecontroleerd. Het bleef bij olie bijvullen. Enkele andere teams waren echter fiks aan het klussen. Hopelijk heeft na vandaag iedereen de auto weer in orde!

Rond het middaguur toen de sightseeing bus gepakt en 2u door de stad gereden. Zo kregen we een goed beeld. Het is een drukke, levendige stad. Nu schijnt het extra druk te zijn omdat veel mensen kerstvakantie hebben. En met het mooie weer gaat iedereen op pad. De stad telt 6,5 mio inwoners en dat is ca. 40% van de hele Chileense bevolking! Daarna nog met een furnicar een heuvel opgegaan en vandaar hadden we een schitterend uitzicht over de stad, erg leuk! Vervolgens nog de dagelijkse boodschappen; een six-pack water voor in de auto en even pinnen zodat we weer voldoende contant hebben. Net gedoucht en zometeen worden we met bussen opgehaald om naar een automuseum te gaan met de Chileense Volvo vereniging, we zijn erg benieuwd!

Rijdag 11

Vanmorgen bij het ontbijt hoorden we dat alle teams gisteren toch nog aangekomen zijn. Weliswaar was dat voor de laatsten wel 2u ‘s nachts, maar goed. Met dezelfde tactiek als team 83 had gehanteerd zijn alle teams uiteindelijk voorbij de stakers gekomen. Tevens had de organisatie de grensposten gevraagd om wat langer open te blijven. Gelukkig waren ze daarin niet zo star als normaal en kon de laatste om 21.15u de grens nog passeren. Daarna was het nog wel een stukje sturen en vandaar dus de late aankomst van de laatblijvers.

Enkele uren daarna (6u) stonden wij alweer op zodat we om 7 u meteen konden aanvallen bij het ontbijt. Iets voor 8u reden we vervolgens de parkeergarage weer uit. In de stad was het nog opvallend rustig, het leven komt hier wat later op gang denken we. Dat was wel fijn, want de middag ervoor leek het meer op een mierennest. Net enkele km’s op weg hoorden we hetzelfde geluid als gisteren bij het linker achterwiel. Nu konden we het echter niet verhelpen dus zijn toch maar door gereden. Hopelijk kunnen we vanavond een van de technische teams nog even aanschieten of zij wellicht een idee hebben wat het kan zijn. De dag stond in het teken van 700km de Ruta 5 (de echte Pan American Highway) afrijden naar Santiago. Enigszins saai vergeleken met de mooie landschappen waar we de afgelopen dagen doorheen mochten rijden. Aan weerszijden van de snelweg (linkerkant enkele km’s en aan de rechterkant wat verder) zagen we de heuvels / lagere bergen van het Andesgebergte. De weg bleef echter laag liggen en ook Santiago ligt niet zo heel hoog, 542m.

We merkten wel dat we weer naar het noorden, richting evenaar rijden. ‘s Morgens is het nog fris, maar gedurende de dag warmde het flink op, zeker in de auto!
Op de snelweg zagen we voor ons doen echt ongelofelijke taferelen! Voetgangers en fietsers op de vluchtstrook. Tevens de bushaltes langs de weg dus dan moeten de mensen daar ook wel staan he. Tevens is het zeer gebruikelijk om even de weg over te steken door de vangrail over te stappen en via de middenberm naar de andere kant te lopen. Dat auto’s 120km/u rijden is kennelijk geen bezwaar! Tevens een politiecontrole (lasergun) tegen gekomen. Deze stonden in de middenberm en zo konden we meteen even testen of de kilometerteller een beetje nauwkeurig is. 140 op de teller is bij een toegestane snelheid van 120 kennelijk nog geen aanhouding waard! Valt dus reuze mee met die afwijking… Later hoorden we dat als iemand wel te hard rijdt een andere agent in de middenberm half de weg op stapt en zijn hand uitsteekt naar de auto die te hard rijdt. Deze moet dan op de vluchtstrook stoppen. In NL valt dat waarschijnlijk niet onder de politie cao, zo’n arbeidsomstandigheden! Hele belevenissen hier dus op de weg rijden!

Na enkele honderden km’s sturen verzamelden we op ca. 40km voor Santiago bij een wegrestaurant. Hier had de Chileense Volvo vereniging een mooie ontvangst geregeld met hapjes en drankjes. Tevens waren enkele leden van de vereniging met zeer fraaie klassieke Volvo’s aanwezig!

We waren vrij vroeg maar gedurende de namiddag vulde het parkeerterrein zich met Volvo’s. Er was de nodige pers aanwezig en wij werden uitgekozen om een interview te verzorgen voor de Chileense tv. Jan heeft de lieftallige journaliste uitgebreid verteld over zijn passie voor Volvo’s, zijn auto en het hoe en wat van de reis. Als het goed is staat morgen het interview op de website van La Tercera, zie hier. Aan het rechtermenu moet het filmpje aangegeven staan. Anders rechts bovenin op La Tercera TV klikken en evt. op Volvo zoeken. We gaan morgen ook kijken en zijn erg benieuwd! Wel super leuk natuurlijk!

Daarna zijn we in groepjes achter de Chileense Volvo’s aan naar Santiago, naar het hotel gereden. Mooie kamikazerit was dat ook weer! Maar we zijn weer heel aangekomen. Teuntje, een van de mensen van het reisbureau en de organisatie, wees ons erop dat je in de grote steden in Zuid Amerika beter je hand uit het raam kunt steken als je naar links of rechts moet dan je knipperlicht gebruiken. Meteen maar even gebruik gemaakt van deze tactiek en dat blijkt goed te werken! Wel weer gaaf als je dan in al dat drukke verkeer af kunt slaan en de oprit naar het Crown Plaza hotel kunt oprijden en daarna op aanwijzingen van het personeel de parkeergarage in kunt rijden. Wat een luxe om zo onze auto’s weer veilig weg te kunnen zetten! Bij het inchecken bij de receptie schrokken we enigszins van de kamerprijzen, zie foto…


Aangekomen in onze hotelkamer ook hier de luxe van het hotel te zien; fraaie kamer en badkamer met mooi uitzicht vanaf verdieping 8.

Vanavond nog lekker eten en genieten van onze aankomst in deze miljoenenstad. Morgen dan de welverdiende rustdag! Dat mag wel nadat we op bijna 8000km en dus op zo’n beetje de helft van de te rijden km’s zijn aanbeland!

Extra bericht rijdag 10

We hebben net gegeten in het hotel en tijdens het diner kwam nog de nodige info tot ons die we jullie niet wilden onthouden... Vanmorgen in Bariloche begonnen we om 450m hoogte, het hoogste punt van vandaag was 1160m. Dit was een uitloper van het Andesgebergte. Nu zitten we hier in Temuco op ca. 100m hoogte.

De mist/nevel die onderweg te zien was, was geen mist. Maar dat hadden we zelf ook al gezien. Wat we echter niet wisten was dat al het witte zand wat we in het landschap zagen en de 'mistwolken' in feite een uitbarsting van een vulkaar waren. Van deze berg was de top al niet te zien en dat kwam dus door de continue uitbarsting. Het schijnt de meest actieve vulkaan van Zuid Amerika te zijn.

Dat wat betreft het 'natuurgedeelte'. Dan nog iets anders. Wij hebben dus een omweg gemaakt vandaag om het slechte gravel te vermijden. Dit bleek echter achteraf wel mee te vallen. Maar de mensen die die originele weg hebben gepakt kwamen in een file terecht. Deze werd veroorzaakt (ca. 60km voor de grens) door een groep lokale mensen die staakten tegen het gebrek aan werkgelegenheid in dat gebied. Zij hadden een brug met banden en forse houtblokken geblokkeerd voor al het verkeer. Zo liep de file, aan beide kanten van de brug, op tot enkele km's. Kennelijk probeerde enkele vrachtwagens deze blokkade te omzeilen door via de rivier over te steken. De eerste drie slaagden daarin echter de 4e kwam helemaal vast te zitten door de toch toch te sterke stroming. Het videoteam (team 83) heeft met veel praten (o.a. over onze trip en m.n. het goede doel Stichting Hope dat daaraan gekoppeld is) voor elkaar gekregen dat ze de 15 teams die bij hun in de file stonden door mochten. Zojuist was nog niet duidelijk of alle teams die daarna ook nog kwamen uiteindelijk nog door hebben kunnen rijden. Probleem is dat de grens om 20u dicht gaat en voor het eten hoorden we nog verhalen dat die teams wellicht terug zouden moeten naar Bariloche. Echter, waarschijnlijk zullen alle teams vanavond of vannacht toch niet hier aan kunnen komen. We zijn erg benieuwd! Kennelijk was er de 15e ook al een staking geweest en toen is deze pas om 23u opgeheven.

Tevens werd medegedeeld dat als vertrektijd morgen 7u wordt geadviseerd, omdat we een stukje voor Santiago gaan verzamelen. Leden van de Volvo vereniging in Chili zullen ons daar verwelkomen met een hapje en een drankje (altijd leuk!) maar daarna ook in groepen begeleiden naar het hotel. Omdat de entree in Santiago vrij lastig schijnt te zijn is dat een prettige praktische bijkomstigheid.

Op onze rustdag in Santiago van vrijdag worden we vervolgens met bussen opgehaald en naar een automuseum gebracht waar de Volvo club van Chili ons wederom een feestavond aanbiedt. Er rijdt vanuit de organisatie ook een Chileen mee en die gaf aan dat hij contact had gehad met de voorzitter van de Volvo vereniging hier, nadat we in Argentinie de meeting met de Volvo vereniging daar hadden gehad. Vanwege de rivaliteit tussen beide landen zal waarschijnlijk de Chileense vereniging die van Argentinie proberen af te troeven. Wederom zijn we erg benieuwd naar het resultaat!

Morgen zullen we meer weten over het hoe en wat van de teams die vast stonden bij de staking. Overigens verwacht ik dat morgen ook de video van het videoteam van vandaag gepost zal zijn op hun Youtube pagina, voor de link zie in het rechtermenu de links..

Rijdag 10

Gisteren in het hotel heerlijk gedoucht, gegeten, geslapen en kunnen internetten; tophotel dus! Wel wat het een aardig foute plaats waar we verbleven (Bariloche). Enkele jaren geleden is dit namelijk nog in het nieuws gekomen omdat men voormalige topmannen van de Duitse SS heeft gehuisvest na WOII.

Vanmorgen rond 8u vertrokken na afgetankt te hebben. Snel hoorden we een geluid wat niet helemaal goed was. Aan het eind van de stad toch maar even gestopt en het linker achterwiel eraf gehaald. Gisteren hadden we de bout van de achteras wat aangedraaid, maar kennelijk iets te vast. Want na deze iets losser te hebben gezet was het geluid verdwenen. Op zo’n 20km op de route stond een team van de Sapa Pana organisatie, zoals we al hadden gehoord. De keus was aan de deelnemers; a) de route volgen langs de 7-meren-weg, incl. 40 km slecht onverhard, of b) 40km omrijden via de autoweg. Makkelijke keuze dus: duidelijk B! Deze viel qua uitzicht allerminst tegen, het is hier overal wel mooi rijden. Mooi langs het water afgereden tussen de heuvels en bergen door over mooie bochtige wegen! Aardig wat wind ook, wat op een beetje open vlakte veel windhozen geeft.
Toen we weer op de route kwamen zou er in een stadje nog een tankmogelijkheid zijn, dit was de laatste voor de grens (en omdat het in Chili een stuk duurder is werd geadviseerd om hier nog even vol te tanken). Echter, zoals niet ongebruikelijk in Argentinie.was er wederom geen druppel benzine te krijgen (2 stations geprobeerd). Enfin, dan maar door naar de grens. Om hier te komen kregen we nog 10km onverhard, dit was redelijk te doen. De weg leidde door een natuurpark met hele aparte bomen, het leek enigszins of we in Jurrasic Park reden. De Argentijnse post ging lekker vlot. Enkele km’s verder bij de Chileense post waren ze wat bureaucratischer. Duurder wel wat langer en zelfs al onze bagage moest eruit en binnen door een scanner worden gehaald (van de deelnemers die voor ons stonden overigens ook). Ondertussen kwam het buiten even goed naar beneden zetten; het regende aardig. Daar kregen we enkele km’s later ook last van. De onverharde weg ging nog ca. 13 km verder en was een aardige glijbaan geworden. Smalle, bochtige, steile hellingen waren het soms. Jan kon daar goed zijn rally rijkunsten vertonen! Hebben we vast geoefend voor Bolivia en Peru zullen we maar zeggen!



Enkele km’s van de grens weer kunnen tanken in een dorpje. Echt raar; in Chili moeten ze alles importeren maar is de beschikbaarheid van benzine geen probleem. Het is alleen duurder. In Argentinie hebben ze genoeg, alleen niet aan de pomp!
We vervolgden onze weg door de schitterende groene (berg)landschappen. De hele dag was het afwisselend zonnig, bewolkt en regenachtig. Voordeel is wel dat de auto weer wat schoner oogt, die was echt vies geworden inmiddels!

We moesten even wennen aan de drukte toen we naar Temuco reden. Grote snelweg en daarna de stad in (250.000 inwoners), met alle eenrichtingswegen en net voor ons hotel een wegafzetting waardoor we 4 keer een blok om moesten rijden voordat we eindelijk bij de parkeergarage uitkwamen! Maar ja, om 17u waren we dan op de plaats van bestemming. Goede oefening voor morgen, dan moeten we Santiago in rijden en volgens mij is dat nog wel ietsje groter… Morgen de laatste rijdag voor de rustdag in Santiago, lekker weer!