De Panamericana roadtrip

Saar Koningsberger en Sebastiaan Labrie ervaren in levende lijve de loodzware maar indrukwekkende Panamericana. Het duo, dat elkaar goed heeft leren kennen tijdens Expeditie Robinson, rijdt mee met deze Volvo-rally door Zuid-Amerika. Samen met tweehonderd andere Nederlanders die zich maanden – soms jaren – hebben voorbereid, maken zij een avontuurlijke reis van ruim 15.000 kilometer in uitsluitend oude klassieke Volvo’s. Een reis die begint in Argentinië en via Chili, Bolivia, Peru en Ecuador, eindigt in Colombia. Langs wereldberoemde steden zoals Buenos Aires, Santiago, La Paz, Cuzco, Lima en Cartagena. En door alle klimaatzones; van het kille landklimaat in het zuiden tot het tropische oerwoud in het noorden. Sebastiaan en Saar beleven de reis van begin tot eind en rijden mee met de verschillende teams. Ze nemen de kijker mee naar de mooiste plekken in Zuid-Amerika en spreken bijzondere mensen langs de route.

Auto weer opgehaald

Afgelopen vrijdag was het zover; we hebben de Volvo weer opgehaald vanuit de haven in Zeebrugge. Ondanks het koude weer, de auto was natuurlijk ook nog 30 graden uit Colombia gewend, startte hij meteen. Dit in tegenstelling tot enkele andere Volvo's. Die moesten helaas met de trailer worden opgehaald, gepland of niet. Ook het laatste stuk heeft de Amazon van Jan dus bewezen TOP te zijn! Hij is ons het hele avontuur, van eerste begin tot het laatste eind, uitstekend van dienst geweest!

Weer thuis

De laatste avond kregen we nog een mooie afscheidsavond voorgeschoteld. Enkele mensen werden nog maar eens (terecht!) in het zonnetje gezet! Even konden we al met alle deelnemers stilstaan bij onze prestatie(s). Rond 22u kon iedereen weer met de bussen terug naar het hotel, de transfer naar het vliegveld ging namelijk de volgende ochtend alweer (erg) vroeg. Om toch nog even extra te vieren dat we de eindbestemming hadden bereikt ging Aike met een aantal andere(n) (jongeren) nog even door, zodat er toch nog een stapervaring (erg leuk op het oude fort van de stad) in Colombia genoteerd kon worden.

De volgende ochtend was het inderdaad weer (erg) vroeg voor de transfer. Deze ging nl. om half 8 al naar het vliegveld. We hadden ook nog eens pech dat we met de vlucht naar Bogota moesten (enkelen hadden geluk en zij konden rechtstreeks naar Panama van waar vandaan de terugvlucht naar Schiphol zou geschieden). Na de vlotte incheck begon het wachten van ca. 2,5u totdat we konden vliegen. Deze 1e vlucht was met een uur maar kort. Daarna was het overstappen naar de volgende vlucht die wederom maar kort was (dik uur). In Panama moesten we vervolgens weer even wat langer wachten. Dat was maar goed ook, want de organisatie had geregeld dat de bagage doorgelabeld kon worden. Dit was echter nog niet zo eenvoudig te regelen en daardoor hadden de lokale KLM medewerkers er moeite genoeg mee om e.e.a. geregeld te krijgen voor vertrek. Dit bleek ook niet helemaal te lukken, want uiteindelijk hebben we een uur gewacht met het opstijgen om alle koffers mee te kunnen nemen. Wel fijn natuurlijk om niet thuis nog geconfronteerd te worden met een koffer die achterblijft...

Aike had in Panama alvast 2 paracetamol nodig van een andere deelnemer om de vluchten enigszins door te komen. Een griepje was bij hem al in ontwikkeling. Na de vlucht van 9,5u kwamen we ong. op planning om 11.25u op Schiphol aan. De griep bij Aike was inmiddels goed op komen zetten. Dat maakte de zeer warme ontvangst van het welkomscommittee niet minder, integendeel: erg leuk om zo onthaald te worden! Al bij de landing werd duidelijk dat we Zuid Amerika achter ons hadden gelaten: de strakke organisatie en structuren van NL waren uit de lucht al duidelijk zichtbaar! De terugreis over de A2 was ook al even ontnuchterend; vlak asfalt, moderne auto's om je heen, weilanden als uitzicht en vooral vlak, erg vlak! Tsja, even wennen is het wel weer in NL!

Inmiddels zijn we een week verder, zitten de eerste werkdagen er weer op en begint het NL'se leven weer te wennen. We kunnen echter terugblikken om veel mooie herinneringen, filmpjes en foto's!

Graag willen we iedereen bedanken voor het lezen van het blog en voor alle leuke, lieve en enthousiaste reacties die we mochten ontvangen! Voor ons is het over enkele weken de auto weer ophalen en in april de reunie, maar tot dan weer back to normal life in Holland...

Rustdag (auto wegbrengen)

Gisterenavond waren we natuurlijk moe maar zeer voldaan. De aanblik van het Hilton maakte veel goed!



Het was leuk om bij het diner iedereen te feliciteren met het behalen van de eindstreep. Toch leuk om in zo'n groep te reizen, dan is dat toch anders. Een koud biertje smaakte als een echte beloning!

Vandaag geen wekker, maar toch op tijd wakker door het ritme wat we de afgelopen weken hebben opgebouwd. Daarna lekker ontbeten en de auto uit- en opgeruimd. Er lagen nog stapels lege flessen in, van al dat water wat we hebben gedronken. Tevens de spullen eruit gehaald die in de tas mee moeten in het vliegtuig omdat we die geen 5 weken kunnen missen. Gelukkig was er ook nog even tijd voor een duik in het zwembad en de Caribean Sea/Atlantic Ocean. Kunnen we zeggen dat we door ook eens in gelegen hebben! Want een prachtig weer is het hier zeker; strakblauw en 30+.

De overgebleven medicijnen konden we doneren voor Stichting HoPe, dus die hoeven wij niet meer meer terug te nemen en krijgen in Peru weer een goede bestemming.

Vanmiddag moeten we dan de auto naar de haven brengen zodat hij weer op transport naarZeebrugge kan. Eind februari kunnen we hem dan weer ophalen. Vanavond is er een afscheidsfeest georganiseerd, waar we met de bus naar toe gaan. We zijn erg benieuwd natuurlijk, maar hebben er veel zin in! Vanavond dan alweer het laatste nachtje in een luxe hote, vanaf maandagavond wordt het weer gewoon ons eigen bed. Maar dat is toch ook wel weer lekker!

Jullie horen het van ons als we ook de terugreis weer goed hebben doorstaan!

Rijdag 27: WE MADE IT!!

We zijn goed en heel aangekomen in Cartagena!!!! De laatste dag was inderdaad de Koninginnerit! Bijna 700km en 15uur hebben we erover gedaan. Vanmorgen om 4u op en om half 6 vertrokken. Medellin uit ging goed, we reden met een aantal Volvo's samen. Het eerste stuk viel eigenlijk ook nog wel mee, de berg op en af. Daar was namelijk voor gewaarschuwd, maar zoals gezegd viel het mee. Wellicht waren we het meeste vrachtverkeer voor.

Later op de dag werd het lastig om vooruit te komen. Zo zijn we dik een uur kwijt geweest met puur wachten; in de file voor een van de vele tolpoorten, of dik een half uur voor een wegafzetting ivm een convoi exceptionnel wat moest passeren via de weg. De weg was qua asfalt redelijk te doen, alleen de laatste km's waren minder. Echter wat een K** vrachtauto's zeg. Die hebben ons de hele dag in de weg gezeten. De weg was toch nog vrij heuvelachtig en bochtig, waardoor je weinig zicht had en weinig ruimte om de langzaam rijdende vrachtauto's in de halen. Zo hebben we best wel veel 'vastgezeten' achter een van deze jongens.

Iets na 6u werd het donker, en dan ook echt donker! Niks geen licht, wat het rijden nog lastiger maakt. De stad in was tijdens de spits en daarbij lag de hele doorgaande weg die we moesten hebben opengebroken! Uiteindelijk zijn we rond half 9 bij Hilton Hotel aangekomen! Op de teller staan 17.250km en morgen komen er nog een paar bij om de auto in de haven af te leveren.

Nu eerst gauw eten, want dat lusten we wel na zo'n lange dag!!

Rijdag 26

Gisterenavond voor het diner werd Aike nog even kort geinterviewd door de Colobiaanse Autoweek TV (sorry schatje, net nog vergeten te zeggen op Skype..). De foto staat op de andere camera dus volgt later. “The roads are not that good but the nature is very beautiful” was de conclusie
Tijdens het diner kregen we nog een leuke Volvo gadget van de Colombiaanse importeur en tevens werden we getrakteerd op een Salsa-show tijdens het diner. Erg leuk om weer een andere dans te zien!

Vanmorgen was het vroeg; vertrek om 7u. De eerste 200km waren dead easy. De stad uit ging soepel en daarna hebben we alleen maar snelweg gehad, op een kleine uitzondering na. Daarna begon de eerste beklimming maar die was eigenlijk ook prima te doen. De wegen waren glooiend en de bochten vielen mee, daarom was het vrij goed doorrijden. Wederom zeer groen landschap wat we mochten aanschouwen. Blijft erg mooi zeg!



Bij een tolpoort onze voorgangers nog gewaarschuwd dat hun achterremmen rookten. Konden ze gelukkig daarna meteen de remmen af laten koelen. We hebben ze nog niet gespot in het hotel, maar hopen dat ze goed zijn aangekomen.

We begonnen vanmorgen om 7u met 23 graden en om half 5 bij aankomst in Medellin was het 30gr. De weg ging dus prima tot de laatste 80km. Die waren zeer uitdagend! We moesten nl. nog een flinke puist van een berg over. Van 1500 naar 3000m, en daarna weer terug naar 1500m. Vanwege de smalle 2-baans weg, de scherpe bochten en de langzame vrachtauto’s duurde het erg lang allemaal. Over de laatste 80 km tot aan de rand van de stad hebben we 3u gedaan. Maar goed, gelukkig dus die puist wel overleefd! De stad in was druk en ging niet helemaal soepel, even verkeerd gereden. Maar met enige hulp en wat omrijden zijn we uiteindelijk toch om half 5 (bijna 10u  en 460km rijden) bij het hotel aangekomen. Daar kregen we allebei een aparte kamer! Over luxe gesproken! Alles voor onszelf dus een keer. Zometeen gaan we ons rustig aan opmaken voor het diner en de dag van morgen; de koninginnerit! 14u en 660km met vertrek om 5u. Last but not least zeggen ze dan! Maar; we gaan ervoor en het gaat gewoon goed komen!

Rijdag 25

Gisteren zijn alle teams toch nog aangekomen, ondanks de problemen bij de grens! Vanmorgen zijn we om 8u vertrokken voor weer een lange dag.

De eerste 100km waren zwaar. Delen van de route in Colombia zijn het zwaarst voor de auto tot dusver. Doorrijden (80+) is vaak niet mogelijk vanwege de (berg)wegen met scherpe bochten (gauw piepende banden), steile hellingen en langzaam vrachtverkeer. Op de motor afremmen bij een afdaling om de remmen enigszins te sparen geeft dikke pluimen, vooral na de afdaling bij vlakke of stijgende weg. Als de weg wel goed is qua bochten/steilheid dan is het asfalt vaak slecht; gaten of helemaal geen asfalt een stuk lang! Soms is slalommen de enige optie om de auto enigszins heel te houden.. Ook de vele regen heeft zijn weerslag gehad; (kleine) aardverschuivingen hebben we weg soms aardig aangetast of deels weggevaagd.

Vanmorgen begon met tol betalen en daarna volgde een weg zoals hierboven beschreven. Je vraagt je dan werkelijk waar af waarvoor je die tol betaald?!?!

Na 50km zijn we gestopt omdat de auto na een forse afdaling wel heel erg pluimde. Collegiaal zoals hier wel wordt gereden stopten meteen enkele passerende teams op te vragen of er hulp nodig was. Alles zag er toch goed uit, oliepeil in orde, temp. OK en voldoende koelvloeistof. Iedereen heeft dan wel z’n theorie van wat het zou kunnen zijn, maar ja, je weet het niet he. Kan door de afdaling komen, met weinig (vol) gas geven. De mindere benzine zou ook weer een oorzaak kunnen zijn. We hoorden ook weer knikkers op de zuigers, wanneer er vermogen nodig is (bij berg op). Daarom toch maar rustig verder gereden. Bij 90km echter maar weer een keer gestopt, vanwege hetzelfde issue. Ook toen geen gebreken geconstateerd, dus ook maar weer verder gegaan.

De weg was tussen de 100 en 170km erg goed te doen. Verderop werd het weer wat lastiger (ook voor de auto) en we eindigden weer op een redelijke weg.

Gelukkig reden we wel weer door en adembenemend landschap vandaag. Vanwege het subtropische klimaat (en dus hoge temperaturen) waar we in reden was het heel erg groen, met heuvels en geen bergen. Zie de foto’s.


Tevens hebben we een kleurrijke bus op de foto kunnen vangen. Deze zagen we veel rijden vandaag, al waren het vooral de vrachtwagens die voor het oponthoud zorgden.



Na 10u rijden (bij geschatte reistijd 8u; de langzame wegen nekken je dus echt) kwamen we bij het hotel aan. Voorafgaand reden we Cali binnen, wat een stad is van 2,2 mio inwoners. Gelukkig was de routebeschrijving duidelijk en de weg vrij gemakkelijk te vinden zodat we ons een weg door het drukke verkeer konden banen. We stuiten op een groot winkelcentrum met in de kern een groot gebouw. Dit was het hotel. Toen we via de parkeergarage de lobby bereikten zagen we al dat we weer met een toppertje te maken hadden. Op de kamer aangekomen bleek dat we in het beste hotel tot dusver verblijven vannacht. De foto van de kamer zegt waarschijnlijk genoeg…


Straks een hapje eten en ons klaarmaken voor de een-na-laatste rijdag; 11u en 360km (weer een laag gemiddelde dus).

Rijdag 24

Gisterenavond weinig bijzonders, dus we beginnen met vandaag. Om half 8 reden we weg in Quito waar tegen de bergen nog nevel hing. De stad uit ging eigenlijk best aardig. Op een punt was het druk, maar het ging toch vrij soepel. Al met al ben je wel zo een dik uur kwijt, maar goed.

De weg was zoals in het routeboek aangegeven; tweebaans (berg)weg met veel (langzaam) vrachtverkeer. Soms zit je lang vast achter zo’n ding en dan gaat het niet snel met km’s maken! Het was als een bergetappe in de Tour de France vandaag. We zijn van de 2800m in Quito eerst gedaald naar zo’n 1500m, om vervolgens te klimmen naar 3200m. Daarna weer terug naar 1600 en weer omhoog naar 3000m om te eindigen op 2700m. Bij de eerste beklimming moest de kachel even aan om de temperatuur niet te hoog op te laten lopen.

Na ca. 50km kwamen we op een gedenkwaardig punt. Daar bereikten we namelijk de evenaar! Er waren 2 monumenten; het oude en het nieuwe. Men dacht nl. lange tijd de juiste plek te hebben gemarkeerd met een monument, echter met modernere meetapparatuur bleek dat de werkelijke evenaar iets verderop lag. Zodoende hebben ze een nieuw monument gemaakt (hier hebben we ook wat meer werk van gemaakt, want het was echt mooi!) op de juist plek. Vandaag zijn we dus geeindigd op het noordelijk halfrond.



Vandaag ook de 15.500 km-grens bereikt. Met de resterende dagen nog te gaan zullen we uitkomen op meer dan 17.000km hebben we uitgerekend. Na een kleine 300km (door de vrachtauto’s toch al 5 u over gedaan!) bereikten we om 13u de grens. Althans, de file voor de grens met Colombia. Na een half uur kwamen we aan bij de parkeerplaats en toen zagen we de enorme rij voor de migracion (paspoortcontrole). Echt ongelofelijk! Daar hebben we dus 3 u over gedaan! Ze willen echt niet hebben dat je Ecuador uitkomt kennelijk.. Wat een bureaucratisch gedoe zeg. We waren van tevoren al bang dat tijdens deze reis zoiets zou gebeuren bij een grens, maar dat hebben ze dus tot het laatst bewaard, heel fijn! En dan hebben we nog geluk gehad. Want er waren dus mensen bij die kennelijk niet in de computer stonden, als binnengekomen in Ecuador. Bij binnenkomst is hun nummer van het formulier wat je moet invullen bij binnenkomst niet in de computer opgeslagen op een of andere manier. En nu konden ze dus Ecuador niet uit! We weten (nog) niet of het nog gelukt is, maar in elk geval moesten die mensen (toen wij weg gingen al zeker 10!) nog wel wat langer daar blijven wachten! Enkele mensen die later aankwamen hadden geluk. Sapa Pana heeft op een gegeven moment wat paspoorten verzameld en bij de douane weten neer te leggen. Ook bij ons deed de douanier eerst wat paspoorten van die stapel tussendoor alvorens aan die van ons te beginnen. Zo hoefden zij a) niet in de rij te wachten en b) veel minder lang bij de grensovergang te zijn. Enfin, we klagen niet, want we zijn Ecuador goed uit en Colombia goed binnen gekomen. Het is wel iets wat je je blijft herinneren!

Na de grens was het nog 80km naar Pasto. Echter door de (berg)weg (weer 2-baans en veel vrachtwagens) en het weer (regen) duurde dit ook nog wel een tijd! Vandaag hebben we door de hoogteverschillen en het veranderlijke weer in de bergen trouwens forse weerverschillen meegemaakt. In Quito was het 9 graden bij vertrek. Onderweg hebben we op de 1500m in een subtropisch klimaat gezeten (schatting: ca. 30 gr) en daarna zijn we uiteindelijk geeindigd in Pasto wat in de koude maar vruchtbare Atrizvallei (hoogvlakte) ligt.

Uiteindelijk kwamen we in de avondspits en in het donker Pasto binnen. Meteen een grote gatenkaasweg, ongelofelijk dat je in de stad niet voor betere wegen zorgt! Met de drukte mee rijdende, langzaam dus, kwamen we om half 8 bij het hotel aan waar we konden parkeren. Vanaf daar was het 2 blokken lopen naar ons hotel. Dat is redelijk te noemen, maar zeker niet heel best (hooguit 3 sterren, tsja, we zijn wat verwend geraakt). Als je 360km naar 12 u omrekent hebben we dus een zeer laag gemiddelde gehaald vandaag. Helaas zal dat de komende dagen ook nog wel het geval zijn denken we zo…

Zometeen maar even douchen en dan weer terug naar het andere hotel om te dineren. Dan lekker vroeg slapen, want morgen staat weer zo’n dag op het programma!

Rustdag (Quito)

Zoals gebruikelijk inmiddels op de rustdag rustig opgestart. Daarna toch op tijd naar het historisch centrum gegaan, samen met Jelle, een andere deelnemer. Een paar blokken van het hotel was een bushalte en voor 25 dollercent konden we mee. Vervolgens in het historisch centrum uitgestapt en daar zo’n 4 uur rondgelopen en genoten van de mooie dingen die we zagen!



Het was gelukkig ook nog goed weer (droog en aardig wat zon nog!). Op een gegeven moment kwamen we op een plein en daar was een toespraak bezig. Bleek dat dat het presidentieel paleis was en dat de president een toespraak hield. Toch weer mooi op mee te pikken. Achteraf hoorden we dat dit iedere maandagochtend om 11u gebeurd. Hele ceremonie erom heen, dus leuk om eens te aanschouwen.



Erg leuke stad ook weer en omdat we morgen weer naar het volgende land gaan hebben we toch even de balans opgemaakt. Ecuador komt ook weer hoog op de ranglijst terug, samen met Peru!

De tweede helft van de middag gaan we lekker chillen bij het hotel (zwembad bij) en straks om 17u wordt dan eindelijk de groepsfoto gemaakt. Leuk om straks als aandenken te hebben natuurlijk! Daarna nog zorgen dat we een hapje eten en dan begint het voorbereiden voor morgen alweer!

Rijdag 23

Vanmorgen om half 8 weer op pad gegaan richting Quito. Het eerste deel was qua wegdek minder, maar toch niet zo erg als men in het routeboek had aangegeven. We zijn inmiddels al wel het een en ander gewend, zodat het minder opvalt waarschijnlijk… Vanmorgen bij het uitrijden van Cuenca wederom een ongeluk gezien. Moet hard gegaan zijn; een lantaarnpaal van beton (met wapening) was gewoon omgereden. De auto was total-loss!

Het mooie berglandschap bleef dus nog even voortduren, maar toch niet onaardig hoe we konden doorrijden.



Na een km of 200 hebben we even getankt. Komen we daar een man tegen die in Duitsland had gewoond en dus goed Duits sprak. Hij was erg geinteresseerd in onze reis en de auto dus we hebben er even wat langer over gedaan om weg te komen bij de pomp. Maar niet erg, leuk die enthousiaste reacties onderweg steeds!

Onderweg zagen we wat de mensen hier klaarmaken qua eten voor de rest van de week. Zie de foto, met excuses voor de vegatariers…



Vanaf bereikten we ook de 15.000km grens. Al heel wat gereden dus inmiddels. Zoals Kevin al tegen Aike zei; een gemiddelde automobilist in NL zet het nog niet op de teller! Wij hebben er 23 (rij)dagen over gedaan! En er volgen er nog een aantal uiteraard!

Bij een (plas)stop constateerden we dat de remmen (achter) wel erg warm waren en linksachter zelfs een beetje stonk. Gisteren hadden we het voor het diner nog over met een van de technische boys. Die zien heel wat kapotte remmen. De tip was om zo weinig mogelijk te remmen en vooral op de motor af te remmen, ondanks dat ie dan (fors) gaat pluimen. Beter olie bijvullen dan geen remmen meer en dat is zondermeer waar natuurlijk. Daarna hebben we daar beter op gelet en minder slepend geremd, maar meer op de motor geremd en indien nodig een harde trap op de rem. Morgen met de rustdag wellicht maar even checken hoe de remschoentjes eruit zien. We hebben reserve bij dus mocht het nodig zijn dan kunnen we ze maar beter vervangen voor de laatste 4 dagen, waarin ook nog de nodige beklimmingen en afdalingen op het programma staan! Tevens hoorden we van de technische boys dat we beter 20W50 olie kunnen gebruiken, deze is dikker. Ondanks dat in Olyslager iets anders is vermeld hebben we dus vandaag maar een fles 20W50 gekocht om erbij te gooien als het peil weer zakt.

Op de helft van de rit werd de weg glooiender en kreeg minder (scherpe) bochten. Tevens kwamen we even in een breed dal terecht. Dat leidde tot een mooie nieuwe 4-baansweg waarover we mochten gaan rijden. Daarna wisselde deze weg weer tussen 2- en 4-baans maar bleef goed gelukkig.
Richting Quito pakten we maar eens goed het routeboek erbij. De organisatie had 70 studenten toerisme geregeld die in een voorstad zouden staan wachten. Ze zouden dan mee kunnen in de auto en de weg naar het hotel wijzen. Het zal aan ons liggen, maar wij hebben dus niemand gezien! Daarom maar zelf de stad in gereden. Dat ging al vrij snel fout, verkeerde afslag, maar we reden toch vrij parallel aan de straat die we moesten hebben. Omdat het toch wel erg lang duurder voordat er iets bekends voorbij kwam (gelinkt aan de kaart) hebben we onze noodoplossing, de GPS, maar eens voor de dag gehaald. Die werkte uitstekend en zodoende kwamen we netjes bij ons hotel aan! Erg chique weer, prima om 1,5 dag in te verblijven! Meteen maar even het thuisfront gesproken weer, maar daarna was het natuurlijk tijd om de bloglezers weer te voorzien van nieuw leesvoer!

Vanaf ons balkon op de 6e verdieping is het uitzicht over (een deel van) de stad mooi! Al kan het fors beinvloed worden door het weer. Zie de foto’s, welke een half uur na elkaar zijn gemaakt!



De weersverwachting voor onze vrije dag van morgen zijn niet best, maar hopelijk hebben we geluk…

Rijdag 22

Na de mooie ontvangst gisteren in Loja goed kunnen slapen in het nette hotel. Mede omdat we vandaag een korte route hadden konden we uitslapen. Iets voor 10u reden we weg. Toen we uit Loja wilden rijden was er een wegafzetting waardoor we een stukje om moesten rijden. We meenden daarna de doorgaande weg weer gevonden te hebben echter deze leidde ons naar een zandweg, richting de bergen. Omdat hier niks over stond vermeld in het routeboek twijfelden en vroegen voor de zekerheid maar aan iemand langs de weg of dit wel de weg naar Cuenca was. Ja dat was het geval was het antwoord. Dus wij vervolgden onze weg maar. De zandweg werd modderweg vanwege de gevallen regen en wederom sloeg de twijfel toe. Nog maar een keer vragen. Ja, het was echt de weg naar Cuenca. Toen we voor ons op nog een Volvo stuiten dachten we, nou dan zal het wel goed zijn. Ook zij vroegen zich echter af of dit wel helemaal de bedoeling was. Toen we voor de 3e keer nog maar eens vroegen of dit echt de goede weg was en of er nog asfalt te verwachten was kregen we te horen dat er 30 km verderop een kruising was en vanaf daar de weg weer verhard zou zijn. Enfin, uiteindelijk dus ruim 1,5u over 33km onverhard gedaan. Het uitzicht was prachtig, langs een rivier af door de bergen. Zeer fraai uitzicht! De weg was echter verre van mooi! Echt flinke gaten en modderstukken waar we goed weg glibberden. Door de regen waren er soms hele stukken berg naar beneden komen zetten, vaak OP de weg! Hierdoor was er soms maar een smal gedeelte berijdbaar. Toen we de verharde weg eindelijk weer bereikten kwam er een ander team van de andere kant van de verharde weg af. Die zeiden dat ze eerst ook een stuk zandweg hadden gehad, maar toen gevraagd hadden naar de goede weg en toen ergens anders heen gestuurd werden. Achteraf logisch; wij vragen aan de lokale bevolking of die weg naar Cuenca leidt. Ja natuurlijk doet ie dat! Voor hen is de kortste route het meest logische. We hadden echter beter naar de verharde weg naar Cuenca kunnen vragen. Maar goed, we hebben het weer overleefd! Evenals de auto.

Wat volgde was een fraaie bergweg waar steile en bochtige wegen ons door een fraai landschap leidde. Onderweg 2 forse buien gehad! Tevens de nevelwouden weer getrotseerd. Die hangen zo’n beetje om iedere bergtop heen en zijn erg verraderlijk. Na een bocht kun je ineens in dikke nevel terecht komen met zicht van nog geen 50m. Na enkele bochten kan het vervolgens weer net zo plotseling verdwijnen. Goed opletten dus steeds. Onderweg ook nog even getankt a 50ct de liter (diesel 25ct)! Dat zijn de betere benzineprijzen! 1/3 van NL! Dat wordt wennen over 1,5 week weer met die recordprijzen back home…

Na ruim 4u en ca. 200km kwamen we  aan in Cuenca. We zaten verdeeld in 2 hotels waarbij de auto’s bij het hotel geparkeerd moesten worden waar wij net niet in zaten. Logistiek dus enigszins onhandig, want we moesten met shuttlebussen op en neer. Eerst ‘s middags naar het juiste hotel, ‘s avonds weer terug voor het diner en morgenvroeg weer terug voor het ophalen van de auto. Sommige mensen waren hier ook flink over aan het klagen. Het is alleen niet anders. We hadden wel geluk dat ons hotel in het centrum lag en we van daaruit meteen de stad in konden lopen. Zo’n 2,5u hebben we dat gedaan om de mooie pleinen en fraaie gebouwen te bekijken. Leuke stad zondermeer!


We zagen nog een of andere optocht, hetgeen waarschijnlijk met het NL’se driekoningen te maken heeft. Wel leuk om op een kiekje vast te leggen!



We waren net te laat terug bij het hotel om niet in de onweersbui te belanden, maar goed, een beetje NL’er laat zich daardoor niet kisten. Op de kamer nog even kunnen Skypen met het thuisfront (hierdoor geen tijd meer voor het bijwerken van het blog. Tsja, meisje gaat voor dan he!) en daarna dus weer met de bus naar het diner in het andere hotel. Straks weer op tijd naar bed, want morgen wacht weer een aardige route naar Quito (550km en 9u).

Rijdag 21

Gisterenavond toen we na het diner naar onze kamer gingen om 21.30u kwamen de mannen van technische teams net binnen. Ze gingen eerst een hapje eten maar moesten daarna nog “even” een koppakking vervangen! Die hebben het hard te halen deze vakantie hoor, chapeau!

We vertrokken vanochtend rond 7u. De eerste km’s waren lange rechte wegen, met woestijn (dorre bomen/struiken) aan de rand van de weg. Na een tijdje kwamen ook de eerste dorpjes langs de weg. Daar toch nog wel veel armoede; geen stroom en huisjes van stro. Tevens nog paard (of ezel) en wagen om bijv. hout of mais te vervoeren. Daar kunnen ze er aardig wat van op zo’n kar leggen hoor! Enorme ladingen komen we soms tegen, maakt niet uit op wat voor voertuig (ook vrachtwagens). Een lading die 1,5m hoger is dan de vrachtwagen is geen uitzondering! Niet voor niks dat veel vrachtwagens met scheve wielen rijden, waarschijnlijk vaak te zwaar beladen.

Vanmorgen ook nog een ongeluk gezien. Een taxibusjes was kennelijk in botsing gekomen met een vrachtwagen en waarschijnlijk van de weg geraakt (althans, zo zag de schade eruit). We denken dat de meneer die op de grond lag het niet overleefd heeft… Ze kwamen nl. met een deken aanlopen. Tsja, vaak gaat het goed zo’n geprop in een busje, maar niet altijd blijkt maar weer. Het aantal verkeersdoden zal met de strenge(re) regels in NL niet voor niks relatief stukken lager zijn dan hier.

Wat vanmorgen opviel was de grote hoeveelheid vuilnis langs de kant van de weg. Echt vies en zo zonde! Maar kennelijk interesseert het de lokale bevolking niet zoveel, want in de dorpjes langs de weg is het niet anders.
Na een kilometer of of 200 bereikten we het einde van de woestijn en werd het langzaam maar zeker groener. Na nog 200km bereikten we de grens Peru – Ecuador. Dit was in feite niet meer dan een brug, maar goed. Na de nodige formaliteiten afgewikkeld te hebben konden we verder. Daar viel op dat het niet alleen een grens tussen 2 landen is, maar ook tussen 2 landschappen. “Ineens” zaten we in een berglandschap toen we Ecuador binnen reden. En een erg mooi landschap, zeer groen en uitgestrekt! De wegen waren ook bergachtig; een stuk steiler en vrij bochtig. Tevens viel het slechte asfalt net na de grens op; enorme gaten in de weg! Van het goede weer reden de richting de top plotseling in een nevelwoud; het leek wel dichte mist. Het zicht was namelijk geen 50m meer en dus werd het voorzichtig in z’n 2 verder rijden. Toen we een stuk verder waren en wat waren gedaald reden we de nevel weer uit en scheen de zon weer volop; erg apart om mee te maken!



Na 10u rijden bereikten we Loja. Bij binnenkomst van de stad werden we middels mensen met vlaggen naar het centrale plein geleid. Daar had de gemeente namelijk een welkom georganiseerd! Was erg leuk om met applaus en gejuich te worden ontvangen bij het oprijden van het plein. Alle auto’s werden tentoongesteld en de lokale mensen waren zeer nieuwsgierig om deze te bekijken! Het leken wel mieren; als een motorkap open gingen vlogen ze er met z’n allen op af om een glimp op te kunnen vangen. Het was erg druk met mensen en er was zelfs een blaaskapel aanwezig! Helaas had Aike niet de noten van de carnavalsliedjes bij, anders hadden we nog een polonaise kunnen doen



We werden officieel welkom geheten door de burgemeester en getrakteerd op een kop koffie/thee en een lokale lekkernij. Dat smaakte erg goed! Heel leuk om zo enthousiast onthaalt te worden! Om 19u zijn we aangekomen bij het hotel, waar we na ons opgefrist te hebben dadelijk gaan dineren. Morgen een rustige dag qua rijden (220km en 4 uur). Dat is expres zo gedaan om de mogelijkheid te hebben Cuenca (de stad waar we morgen heen rijden) goed te bekijken. Het schijnt erg de moeite waard te zijn.

Rijdag 20

Vanmorgen (of eigenlijk vannacht) was het dus vroeg op. Om 5u zaten we aan het ontbijt en om half 6 in de auto. Zo konden we nl. meerijden met de politie-escorte de stad uit. Was wederom prima geregeld, net als bij binnenkomst in Lima! Voldoende politiemotoren die onze stoet van toch wel zo’n 50 auto’s prima over de kruisingen en door de stad leidde. Na een uur rijden en 45 km! verder waren we Lima uit. Echt een grote stad! Dat viel op zich niks tegen. We moesten er echter nog een paar meer…

Vlak na Lima veranderde de weg van 4- naar 2-baans, helaas! Het landschap was best mooi en bestond veelal uit danwel woestijn (zand en heuvels/bergen) en af en toe een glimp van de oceaan, danwel uit dorpjes en stadjes waar we door moesten.



Een randweg om een stad kennen ze hier niet echt, dus veelal rijdt de Pan Americana dwars door het centrum. Niet erg handig als je een beetje op wilt schieten. Logischerwijs dus veel last gehad van vrachtauto’s en/of taxi’s onderweg!  Dat maakte dat de weg niet zo fijn was vandaag (zachtjes gezegd, of op z’n Bosch; gewoon een K** weg). Het stuk Peru na Lima komt dus nog niet hoog op het lijstje te staan, ondanks dat dit land tot dusver schitterend is!

Tevens was het wederom goed warm (zeg maar hee) in de auto! We hebben nu wel kennis gemaakt met het droge en warme klimaat aan de Peruaanse kust en dus aan de westkant van de Andes.
We waren dan ook blij dat we na ruim 12 uur en 830km weer in het hotel zijn aangekomen! Het was een hele tocht en een lange dag! Hotel ziet er netjes uit, dus vanavond even bijkomen, lekker eten en goed slapen zodat we morgen de grens naar Ecuador over kunnen steken. Dan laten we Peru definitief achter ons..

Rustdag (Lima)

Vandaag een heerlijke en verdiende rustdag in Lima! Gisterenavond een heerlijk diner gehad in het hotel, waar de plaatsvervangend ambassadeur ons nog heeft toegesproken. Daarna op tijd naar bed gegaan. Vanmorgen geen wekker maar door ons opgedane ritme toch op tijd wakker al. Rustig opgestart en toen na het ontbijt meteen even naar de auto gekeken. Wat bleek was dat de beugel van de uitlaat (voorste stuk) los zat dus die konden we meteen vastdraaien. Tevens was m.n. de rechter voorband aan de binnenkant helemaal kaal! Meteen daarom maar de 2 reservewielen voor gemonteerd. Het is toch straks even uitlijnen. Tevens zat waarschijnlijk een bougie niet goed vast want dat veroorzaakte het trillen van het blok doordat hij er soms maar op 3 liep. Toen dat verholpen was liep ie een stuk stiller. Tevens nog de rechterkoplamp gemaakt (contact schoongemaakt) en het lijkt erop dat ie weer tiptop in orde is voor de laatste 8 rijdagen! Morgen met ruim 800km en 13 u een goede test weer!

Daarna een stuk gaan wandelen vanaf het hotel. Zo kwamen we door de wijk Miraflores (een goede buurt hier in Lima) en uiteindelijk uit bij de kust cq. de boulevard. Potverdomme chique bedoeling  zeg! Erg mooie appartementencomplexen en een zeer nette boulevard. Pas toen we iets verder liepen zagen we dat er 100m beneden die boulevard het strand lag, erg leuk uitzicht dus zo!



Enkele klassieke Volvo’s zijn in Lima toch ook weer gespot, een daarvan hebben we op de foto kunnen ‘vangen’.



Daarna even terug naar het hotel gegaan en vervolgens met enkele andere mensen naar het historische centrum geweest. Een taxi heen en terug genomen, dat is altijd weer een belevenis he. Ontzettende coureurs zijn dat, maar je bent er wel snel! In het historische gedeelte zagen we erg mooie pleinen, omringd door fantastische oude en statige gebouwen!! Helaas hebben we daar geen foto’s van. We hebben toen nl. alles van waarde in het hotel gelaten, op advies van de organisatie. Het zal best OK zijn, maar toch het risico niet nemen. Zeker na het verhaal wat we van een ander team weer hoorden…
Die waren in Buenos Aires al beroofd van hun portemonnee en paspoort. Vervolgens zijn ze gisteren wederom tegen dieven aangelopen, want toen is in hun auto ingebroken (reistas en laptoptas weg, plus zijraam kapot) terwijl ze aan het eten waren ‘s middags. De auto stond wel in het zicht, maar ze zijn hier zo snel en handig dat je het risico niet moet lopen.

Gelukkig hebben ze op deze rustdag e.e.a. weer kunnen regelen, zoals nieuwe (auto)papieren en na veel zoeken een nieuwe ruit, maar leuk is anders! Wel maak je dan weer het nodige mee. Zo kwamen ze nl. de voorzitter van de Peruaanse Automobieldeferatie tegen, die wij ook bij de tolpoort zagen gister. Die blijkt dus in het IOC te zitten, zo zagen wij ook aan zijn Rolex af… Die mannen raakten met hem aan de praat en ze dachten eerst nog even dat het een bla-bla verhaal was. Maar hij liet in zijn telefoon zien dat hij o.a. de prins van Monaco, Erica Terpstra en Willem Alexander persoonlijk kende (hij had hun mobiele nummers). Tevens zei hij dat Samaranch een boef was en Geesink een goede vriend van hem. Ze mochten zijn auto en prive chauffeur vandaag gebruiken om de onderdelen voor hun auto te regelen. Een illustratie van hoe gastvrij we hier ontvangen worden en van hoe de Peruanen zijn! Dat helpt mede in het feit dat Peru en alles wat we hier gezien hebben, hoog op ons favorietenlijstje uitkomt (in elk geval tot dusver, maar we denken ook op het totaal!). Erg mooi land en aardige mensen!! Duidelijke terugkomoptie!

Op de citymap hebben we de gevangenis niet kunnen vinden. Anders hadden we nog even op bezoek gekund bij Joram…

Vanavond een lekker eettentje zoeken, de was droogstrijken (want drogen doet het onvoldoende in de badkamer) en op tijd naar bed. Morgen is het nl. weer om 4u opstaan zodat we om half 6 met de politie-escorte mee kunnen rijden om weer heel en veilig de stad uit te komen!

Rijdag 19

Gisteren na onze aankomst en bij het diner vernomen dat wij de dag toch nog goed zijn doorgekomen. Er waren nl. aardig wat pechgevallen geweest. Bovendien zijn we op ruim 4500m geweest. De pechgevallen waren zo’n beetje allemaal op de eerste berg geweest. Vooral Amazones en P1800’s hadden benzinepomp-problemen. Velen dachten dat deze kapot was, maar het bleek dat er veel oververhit waren. Daar de pomp tegen het blok aan zit en met het harde werken wat de auto’s moesten doen om boven te komen is dat te begrijpen. Het was een soort Alpenetappe; om de zoveel meter stond een auto stil (zo’n 15). Enkelen waren pas na 22u binnen… Gelukkig zijn ze toch goed aangekomen en was de adviesvertrektijd voor vandaag 9u. Daardoor kon iedereen een beetje bijslapen, ook wij.

Net buiten Nazca zijn we de beroemde Nazca-lijnen gaan bekijken. Zie de foto’s. Mooi om te zien en erg bijzonder dat deze na zoveel jaren nog steeds (goed) zichtbaar zijn!



Toen we onze weg vervolgden hoorden we een raar geluid bij het omhoog rijden van een heuvel. We konden het niet thuisbrengen en besloten voorzichtig door te rijden. Na weer getankt te hebben (95 weer na 84 in de bergen) was het geluid een stuk minder maar niet weg. Er gingen al geluiden bij andere deelnemers dat er zeer slechte benzine was bij sommige stations. Tevens schud/trilt de pook nogal. Vanavond of morgen dus maar weer bij de technische boys informeren. Gelukkig is het morgen een rustdag.

Onderweg reden we door de woestijn (echt warm!) richting de kust. Van ca. 500m hoogte zijn we weer naar zeeniveau gegaan tijdens de rit van vandaag. Tijdens de rit zagen we grote plantages van Agri Cooperaties, zgn. Agrocola (fundo). Hier werd fruit geteeld en er stonden bussen bij de ingang, waarschijnlijk om alle medewerkers daarheen te brengen. Mooi dat de cooperatieve gedachte ook hier zijn werk doet!

Ons oog viel de laatste dagen ook op uit NL geimporteerde vrachtauto’s (veelal Volvo’s overigens). Opeens zagen we namelijk tot twee keer toe een vrachtauto met BAS trucks (Veghel) erop staan. Jan zag bij 1 zelfs de NL kentekenplaat nog onder die van Peru zitten! Aike had de neiging om het kenteken (NL) nog even te achterhalen zodat er nog gecheckt kon worden of deze ooit bij De Lage Landen in de lease heeft gezeten! Export naar Zuid Amerika van vrachtauto’s is alive and kicking zullen we dus maar zeggen!

De woestijn liep vandaag letterlijk door tot aan de kust. Na de laatste heuvel reden we bijna de oceaan in! Langs deze lange kust een steeds drukker wordend geheel naarmate we dichter bij Lima in de buurt kwamen. Ook zagen we enorme resorts die pal langs de kust lagen. De 13.000km-grens van gereden km’s in Zuid Amerika bereikten we vandaag eveneens.

Op 50km voor Lima werden we opgewacht door de Peruaanse automobielfederatie met een drankje. Zij gaven aan dat bij een volgende tolpoort een politie-escorte stond te wachten. Prima dus! Wij waren net te laat voor de vorige groep dus wachtten we even. Konden we mooi met onze vrienden van de politie een praatje maken.



Toen er wat meer Volvo’s zich verzameld hadden dus doorgereden. Vanaf 20km voor Lima zijn we toen inderdaad met een politiemotor naar het hotel gebracht (met een groepje van 8 auto’s). Werkte echt perfect en veel beter dan in La Paz! De agent reed keurig netjes en hield iedereen goed in de gaten, ook de laatste (of iedereen het bij kon houden). Perfect geregeld dus! Want groot en vrij druk is het wel hier in Lima, de stad waar kennelijk ca. 12 mio mensen wonen!

Bij binnenkomst bleek al snel dat we met een van de beste hotels tot dusver te maken hadden. De auto konden we al op een bewaakt terrein tegenover het hotel kwijt. Bij de receptie kregen we een vers gebakken koekje als welkom en bij binnenkomst van de kamer viel onze mond open van de enorme bedden. By far de grootste tot nu toe!


Hier gaan we dus lekker in slapen de komende 2 nachten! Morgen rustig opstarten en kijken of we iets aan de auto moeten (laten) doen. Vervolgens zien we wel of er nog tijd is om de stad Lima te verkennen. In elk geval moeten we weer fit zijn voor de volgende serie van 4 rijdagen, waarvan de eerste vertrekt om 6u en 13u reistijd is.

Rijdag 18

Gister wederom heerlijk gegeten bij een lokaal restaurant! Daarna op tijd naar bed want de wekker ging om 4u! Na een goed ontbijt om half 6 vertrokken. Zoals het routeboek ook aangaf ging de weg vrij snel vlot omhoog en vervolgens weer omlaag. Het waren forse beklimmingen vandaag dus! Daarbij zijn we boven de 4000m en boven de 4200m geweest. De wegen waren niet eens zozeer heel steil, maar veelal wel erg bochtig! Het schoot daarom ook niet echt op vandaag. De eerste 200km gingen in 3,5 u en uiteindelijk hebben we er 13 u op gereden! Wederom was het routeboek niet correct in het aantal km’s. We hebben er dik 700 gehad vandaag.  Moe zijn we net dan ook aangekomen.

Het landschap was wel weer erg mooi vandaag. Het lijkt soms wel of het per 10km veranderd. Tevens wisselt het weer erg, zeker in de bergen. Van zon en warm tot wind en fris, of mist.


Onderweg heel veel dieren tegen gekomen, zowel naast als OP de weg. Daar was al voor gewaarschuwd, maar regelmatig moesten we inderdaad toeteren of zelfs stoppen om koeien, ezels, schapen, honden, een lammetje, een hele grote spin te ontwijken. Zelfs een drietal jongens die fluit speelden gingen midden op de autoweg staan om zo voor ons te kunnen optreden en wat geld te krijgen. Tsja, aparte dingen die je in NL nooit mee zult maken!

Zometeen lekker douchen, een hapje eten en dan vroeg het bed in, want morgen wacht de volgende uitdaging alweer; naar Lima rijden we dan. Hopelijk wordt het hotel vinden in de stad met 9 mio inwoners geen hele lastige opgave…

Nieuwjaarsdag (rustdag)

Na de leuke viering van de jaarwisseling gisteren was het vandaag weer vroeg dag. Het oud en nieuw-diner was leuk opgezet. Om middernacht was er vuurwerk en konden we alle mensen af om iedereen de beste wensen te wensen. Met leuke muziek van de DJ was het een geslaagde jaarwisseling!! Daar zullen we de komende jaren nog aan terugdenken; 2011-2011 in Peru, na een dagje Machu Picchu met 200 man de jaarwisseling gevierd! Wel misten we het thuisfront, gelukkig konden we nog wel contact leggen om de beste wensen over te brengen! Volgend jaar halen we de schade met het thuisfront in! Jan hield het om 1u en Aike om 2u voor gezien. Vanmorgen was het nl. om 9u weer vertrekken.

We reden met bijna alle Volvo’s naar een project waar Stichting HoPe haar werk doet. In een dorpje kwamen we bij een school en werden daar zeer enthousiast ontvangen door de lokale mensen. Vervolgens kregen we een leuke voorstelling, waarin de mensen traditionele dansen lieten zien, voorgeschoteld. Erg leuk om te zien! Zoals gebruikelijk worden er enkele Hollanders gevraagd om mee te dansen en dit keer was Aike aan de beurt. Nee zeggen is een belediging dus Aike deed sportief mee.



Echt heel waardevol, het werk van HoPe. Dat hebben we nu zelf met eigen ogen gezien. De sponsorgelden zijn dus zeer goed besteed!

Daarna vervolgden we onze weg naar Cuzco, daar werden we op het centrale plein opgewacht door eveneens een enthousiaste mensen menigte. Jammer dat het bij deze leuke aankomst regende. Er waren bedankwoorden van de gemeente en overige instanties. Gelukkig bleef er daarna nog even tijd over om het super mooie historische centrum van de stad te bekijken. Ook hier heel veel Inca-invloeden en erg mooi!



Daarna rustig terug richting Yucay en het hotel, na onderweg nog de voorraad benzine en water te hebben aangevuld. Zometeen lekker eten in het dorpje en dan vroeg naar bed want morgen staat er een mooie maar zware dag op het programma. 12u rijden en vertrek om ca. half 6!