Rijdag 7

Vanmorgen weer vroeg opgestaan om op pad te kunnen gaan. Om 8u zaten we weer in de auto. Na een volle tank gescoord te hebben verlieten we het dorpje waar we gister zo leuk een beetje carnaval hadden gevierd! De benzine was duur (ca. Eur 1,30). Men zegt dat dat komt doordat het gebied in Chili (Patagonie) geisoleerd ligt en er altijd bevoorrading via Argentijns grondgebied moet komen. Deze twee liggen elkaar niet zo heel lekker schijnt (discussie over landsgrenzen) en daardoor doen de Argentijnen nog wel eens moeilijk bij de grens of dient er goed betaald te worden. Dat heeft natuurlijk zijn invloed op de prijzen. Enfin, er was in elk geval benzine te krijgen…

Na 60 km bereikten we de grens met Argentinie weer; eerst de Chileense post. Die ging zeer rap; binnen 5 min stonden we weer buiten (het kan dus wel!). Daarna 10 km over gravel tot we bij de Argentijnse grenspost aankwamen. Daar stond al een flinke rij auto’s (Volvo’s) geparkeerd dus we hadden al een vermoeden.. En ja hoor, uiteindelijk 75 min over gedaan! Wat is het toch moeilijk, een paar stempels zetten in een paspoort! Enfin, daarna nog 6 km over gravel en toen hadden we weer een stuk verharde weg. Totdat de volgende 70 km onverhard zich aan diende. Op zich konden we hier redelijk overheen. Alhoewel er wel slechte stukken bij zaten met grote keien dat je je hard vast hield of de bodemplaat het wel houdt met al die keien die er tegenaan butsen… De schokbrekers hebben ook ontelbaar vaak op en neer gemoeten! Eergisteren trouwens de eerste schade gereden, op het gravel (uiteraard zou je haast zeggen). Een Chileen kwam ons inhalen en ging direct weer naar rechts ipv netjes een stuk links te blijven rijden. Een steen kwam via zijn banden op onze voorruit terecht en bang; ster/barst in de ruit! En bedankt, K**! We zijn niet de enigen, er zijn er (veel) meer met sterren/barsten in de ruit en zelfs met kapotte koplampen door de rondvliegende stenen! Gelukkig is de barst nog niet groter geworden en zou ie zo het einde wel moeten kunnen halen…

Vandaag merkte we eigenlijk pas dat we onze mutsen kwijt waren. Die lagen in de auto tijdens de boottocht naar Buenos Aires. Meerdere mensen misten spullen uit hun auto, varierend van iets kleins tot hele sleutelsets. Toch handig winkelen voor die boys die die auto’s op de boot rijden; alle auto’s moeten open blijven dus…

Wederom kwamen we vandaag vaak de (gedeeltelijke) (plaats)naam Aike tegen. Navraag leerde dat dit een bekende Indiaan is geweest in het verleden en dat zijn naam nog vaak wordt gebruikt in dit deel van Argentinie. Kijk, weten we dat ook weer!

Omdat het een korte route was vandaag (350km en 5 u) en alles goed ging waren we al vroeg bij het hotel. Om half 2 arriveerden we. Echter, de korte route was expres zo gepland zodat iedereen die wilde de gletsjer kon bezoeken (Perito Moreno). Dat hebben we dus ook gedaan, ondanks de 160km extra. Nou, daar hebben we geen spijt van. Op de weg hier naar toe al getrakteerd op hele mooie uitzichten over het uitgestrekte landschap maar in het Nationale Park, waar de gletsjer zich bevindt, echt met open monden de adembenemende uitzichten gadegeslagen. De foto’s spreken voor zich… Deze gletsjer steekt 60m boven het water uit (plus 170m onder water!!) en is enkele km’s lang! Het is tevens de enige ter wereld die nog in omvang toeneemt!



Straks een hapje eten en nog een meeting, de organisatie heeft nog het een en ander te melden. In de gang hoorden we al dat er problemen zijn met de bevoorrading van benzine op de route van morgen. De 2 geplande tankstops hebben geen benzine bleek vandaag nav een belletje. Tsja, en wij halen geen 700km met de huidige tank- en jerrycaninhoud. Vanmiddag nog geprobeerd een extra jerrycan te bemachtigen maar dat is helaas niet gelukt (ook die dingen zijn schaars hier!). Erg benieuwd dus wat de organisatie straks te melden heeft… (in de gang hoorde we ook dat indien niet anders mogelijk de deelnemers die niet tot de eindbestemming van morgen kunnen komen achter zouden moeten blijven in een andere plaats…).